รุ่นคิด“หร่านหร่าน เจ้ามาท าไม”“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”เห็นภรรยามาที่นี่ โม่จิ่วเยี่ยก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที่ พร้อมประคองนางไว้ด้วยความระมัดระวังเฮ่อจือหร่านเห็นท่าทางกังวลเกี่ยวกับนางของเขา รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาในยุคปัจจุบัน นางยังไม่เคยเห็นสามีคนไหนดูแลภรรยาที่ตั้งครรภ์ด้วยความระมัดระวังเช่นนี้มาก่อน
“ข้าไม่เป็นอะไร ท่านไม่ต้องกังวลหรอก อีกอย่าง ท่านก็เห็นหญิงตั้งครรภ์ในหมู่บ้านแล้ว พวกนางยังท างานร่วมกับสามีได้เลยนะ!”“ข้าไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร ภรรยาของข้า ข้าจะดูแลเอง”ตั้งแต่ตั้งครรภ์จนถึงตอนนี้ เฮ่อจือหร่านก็ได้รับการดูแลเช่นนี้มาตลอด นางเริ่มชินแล้ว ค าพูดเมื่อครู่ของนางจึงเท่ากับพูดไปเปล่า ๆ“แล้วได้ข่าวอะไรที่มีประโยชน์บ้างหรือไม่?” นางเปลี่ยนหัวข้อโม่จิ่วเยี่ยประคองนางเดินพลางเล่าไป“พวกเขาล้วนเป็นคนของอวิ๋นหลี่ ถือว่าเป็นสายลับที่หนานเจียงส่งมาแฝงตัวอยู่ในต้าซุ่น…”ทั้งสองเดินช้า ๆ ระหว่างทางโม่จิ่วเยี่ยก็เล่าทุกอย่างที่เพิ่งถามมาให้เฮ่อจือหร่านฟังความคิดแรกของเฮ่อจือหร่านเหมือนกับโม่จิ่วเยี่ย ทั้งคู่ต่างเชื่อว่าปรมาจารย์ซือเหมิงน่าจะอยู่ในเมืองหลวงขณะเดียวกัน เฮ่อจือหร่านก็เดาใจสามีได้“ท่านต้องการไปเมืองหลวงใช่หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าหนักแน่น “ข้าตั้งใจเช่นนั้นจริง ๆ”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าสามีของนางไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้ว คงจะต้องคิดอย่างรอบคอบมาแล้
