ชาวหนานเจียงนับถือเทพมนตร์ด า และเทพมนตร์ด าถือก าเนิดในคืนวันขึ้นหนึ่งค ่า เมื่อพระจันทร์มีรูปร่างเหมือนเคียวดังนั้น ชาวหนานเจียงจึงใช้พระจันทร์เสี้ยวเป็นสัญลักษณ์แทนเทพมนตร์ด า พวกเขาจะปักลายพระจันทร์เสี้ยวบนเสื้อผ้า หมวกหรือรองเท้าและถุงเท้าโม่จิ่วเยี่ยพบเห็นสิ่งนี้พอดี บนรองเท้าของชายสองคนนั้นปักลายพระจันทร์เสี้ยวที่แทบไม่สะดุดตาอยู่เฮ่อจือหร่านเห็นสามีจ้องมองชายสองคนที่มีรูปร่างหน้าตาธรรมดานั้นอยู่นาน จึงถามว่า “ท่านพี่ สองคนนั้นมีอะไรผิดปกติหรือ”โม่จิ่วเยี่ยตอบเสียงเบา “พวกเขาเป็นคนจากหนานเจียง”“คนจากหนานเจียง?” เฮ่อจือหร่านตกใจอย่างชัดเจนหนานเจียงอยู่ห่างไกลจากซีเป่ยมาก อีกทั้งซีเป่ยเป็นดินแดนที่ยากจนที่สุดของต้าซุ่น พวกเขามาที่ต้าซุ่นเช่นนี้ หากไม่มีจุดประสงค์อะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้
พวกนางไม่แสดงท่าทีใด ๆ แต่พากันเดินไปที่หน้าแผงขายของที่ชาวหนานเจียงเพิ่งสอบถามไปเฮ่อจือหร่านหยิบเงินออกมาจากพื้นที่มิติให้คนผู้นั้น แล้วถามเสียงเบา “น้องชายท่านนี้ คนสองคนเมื่อครู่มาถามอะไรกับเจ้าหรือ”พ่อค้าหนุ่มรับเงินไปด้วยความดีใจ แล้วตอบเสียงเบาเช่นกัน“พวกเขาถามถึงหมู่บ้านซีหลิ่ง”เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที่ชาวหนานเจียงมาสอบถามที่ตั้งหมู่บ้านซีหลิ่ง นอกจากจะตามหาสกุลโม่แล้ว พวกเขาคิดเหตุผลอื่นไม่ออกพอมองสองคนนั้นอีกครั้ง พวกเขาก็ก าลังมุ่งหน้าไปทาง
