เมื่อคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่ำเพิ่งจบลง โม่หานเยี่ยก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้ำแดงก ่ำ“ใต้เท้ำเมิ่ง ข้าขอเสนอข้อเรียกร้องสักข้อได้หรือไม่?”หลังได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนยกเว้นเฮ่อจือหร่านต่ำงตกตะลึงมีที่ไหนที่เรื่องการแต่งงำนหญิงสาวจะออกหน้ำมาเรียกร้องเองเช่นนี้?โม่หานเยี่ยเองก็ไม่มีทำงเลือกอื่นแล้ว นางคิดไปคิดมาอยู่จนตัดสินใจได้ ว่าสมควรพูดมันออกมาก่อนแต่งงำนจะดีกว่าไม่นาน ฮูหยินผู้เฒ่ำก็ทำหน้ำบึ้งตึง พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า“หานเยี่ย เรื่องการแต่งงำนของเจ้ำ มีแม่กับพี่ชายของเจ้ำคอยจัดการให้อยู่แล้ว มีที่ไหนที่หญิงสาวอย่ำงเจ้ำออกหน้ำเอง?”ฟ้ำดินเป็นพยาน โม่หานเยี่ยต้องรวบรวมความกล้ำมากเพียงใดกว่าจะมาที่นี่ได้ เมื่อนางพูดออกมาแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะถอยหลังกลับนางเชิดหน้ำขึ้นอย่ำงดื้อรั้น กล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าเรียนรู้เรื่องยาสมุนไพรกับพี่สะใภ้เก้ำมาครึ่งปีแล้ว ตอนนี้เพิ่งเริ่มต้นลองปลูกสมุนไพร ข้าหวังว่าหลังแต่งงำนแล้ว ใต้เท้ำเมิ่งจะอนุญำตให้ข้ากลับมาดูแลแปลงสมุนไพรของข้าทุกวัน”
พี่สะใภ้เก้ำบอกว่า เวลาทำอะไรก็ต้องทำให้สาเร็จ ไม่ควรล้มเลิกกลางคันนางชื่นชอบเรื่องยาสมุนไพรมาก โดยเฉพำะการได้เห็นสมุนไพรที่ตนเองปลูกเติบโตขึ้นทุกวัน มันเป็นความพอใจที่นางไม่เคยมีมาก่อนตั้งแต่เด็กจนโตแม้ว่านางจะชอบเมิ่งไห่หนิงและยินดีจะแต่งงำนกับเขำ แต่หากเรื่องนี้ทำให้นางไม่สามารถทำในสิ่งที่ตนเองชอบได้อีก นางก็ขอไม่แต่งงำน
