ามคิดของแม่สามีที่กังวลว่าสินสอดที่ให้โม่หานเยี่ยนั้นจะมากเกินไป จนอาจทำให้พี่สะใภ้คนอื่นไม่พอใจได้ไม่ใช่ว่าเฮ่อจือหร่านไม่เคยคิดถึงจุดนี้ก่อนที่จะเอ่ยปำกนางคิดว่า ในบ้ำนมีน้องสาวสามีเพียงคนเดียว เงินทองในมือนางก็กล่าวได้ว่ามั่งคั่งมากมี ย่อมไม่สนใจสินสอดเล็กน้อยที่จะให้โม่หานเยี่ยอีกทั้งเงินทองเหล่านี้นางก็ไม่ได้ตั้งใจจะเบิกจากบัญชีส่วนกลางของบ้ำน“ข้ากับสามีข้าตกลงกันแล้วว่า สินสอดของหานเยี่ยจะมาจากเงินส่วนตัวของพวกเรา ไม่ได้ใช้เงินจากบัญชีส่วนกลางของสกุลโม่”
นับตั้งแต่ย้ำยมาตั้งรกรากที่หมู่บ้ำนซีหลิ่งและเริ่มเลี้ยงกระต่ำยรายรับรายจ่ำยในบ้ำนทั้งหมดก็ถูกเฮ่อจือหร่านจดบันทึกไว้ในสมุดเล่มเล็ก ๆทุกวันสุดท้ำยของเดือน นางจะเรียกทุกคนมารวมตัวกัน เปิดเผยตัวเลขในบัญชี และจ่ำยเงินให้ทุกคนตำมสัดส่วน แน่นอนว่ามันจะถูกแบ่งสันตำมการทำงำน จึงไม่มีใครคัดค้ำนฮูหยินผู้เฒ่ำรู้ว่าลูกชายคนที่เก้ำกับภรรยามีเงินมาก แต่นั่นก็เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของพวกเขำ นางจะเอาเงินของลูกชายไปช่วยเหลือลูกสาวได้อย่ำงไร?แต่นางก็ไม่ใช่หญิงชำวบ้ำนที่ไม่เคยเห็นโลก หากลูกสะใภ้เก้ำพูดต่อหน้ำว่าที่ลูกเขยเช่นนี้แล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ“เช่นนั้น ข้าก็มีเงินเก็บส่วนตัวอยู่บ้ำง ข้าจะนาออกมาให้หานเยี่ยสร้ำงบ้ำนเอง!”ลูก ๆ ในบ้ำนล้วนกตัญญู ทุกเดือนเมื่อได้รับเงินก็จะนามาให้นางบ้ำง และตัวนางก็ทำตุ๊กตำร่วมกับบรรดำลูกสะใภ้เพื่อห
