แม่สื่อก็รู ้จักดูสถานการณ์ พอเห็นว่าถึงเวลาที่นางต้องออกโรง แล้วก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม เอ่ยแนะนาตัวเองก่อน
“ฮูหยินผู้เฒ่า คุณชายทั้งหลาย ข้าคือแม่สื่อประจาเมืองอวิ่นของ พวกเรา ทุกคนเรียกข้าว่าแม่สื่อหลิว วันนี้ข้ามีโอกาสอันดี ได้รับเชิญ จากท่านนายอาเภอ ให้มาสู่ขอแม่นางโม่ที่สกุลโม่”
ฮูหยินผู้เฒ่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
“ขอบคุณมาก เชิญนั่ง”
แม่สื่อหลิวไม่เกรงใจ นั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ ทันที
จากนั้นก็พูดถึงข้อดีมากมายของเมิ่งไห่หนิงราวกับเป็ นหน้าที่ ปกติ
ฮูหยินผู้เฒ่าเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มามาก จึงปล่อยให้นาง พูดไป
หลังจากผ่านไปนาน แม่สื่อหลิวจึงพูดเข้าประเด็นสาคัญ
“ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีข้อคัดค้าน ทาไมไม่มอบดวงวันเกิดของ แม่นางโม่ให้ข้า ข้าจะได้ช่วยเลือกฤกษ์ดีให้ทั้งสองอย่างไรเล่า?”
เมื่อพูดถึงวันแต่งงาน ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ได้ตั้งใจจะฟังแม่สื่อ ทั้งหมด เพราะนางกาลังรีบร ้อน
“เรื่องวันแต่งงาน ไม่ทราบว่าพวกเราจะกาหนดเองได้หรือไม่?”
คาพูดนี้เหมือนเป็ นการสอบถาม แต่จริง ๆ แล้วเป็ นการบอกแม่ สื่อว่านางต้องการกาหนดวันแต่งงานเอง
แม่สื่อเหมือนจะประหลาดใจอยู่บ้าง นางทางานนี้มาหลายปี แต่ กลับเป็ นครั้งแรกที่เจอเหตุการณ์แบบนี้
