โม่จิ่วเยี่ยกับพี่ห้าไม่ได้คิดว่าโม่ชูหานจะพาหมอกลับไปที่หมู่บ้านซีหลิ่ง พวกเขาจึงค้นหาอยู่แค่ในเมืองอวิ๋นเท่านั้นการที่โม่ชูหานพาหมอกลับมาที่หมู่บ้านซีหลิ่งก็นับเป็นเรื่องบังเอิญยิ่งนักเมื่อเขาพึ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ก็เห็นคนตระกูลชุยสิบกว่าคนวิ่งสวนมาด้วยท่าทางร้อนรนพวกเขายังถือห่อผ้าในมือ โม่ชูหานเดาได้ว่าพวกเขาคงก าลังจะหลบหนีโม่ชูหานไม่พูดมาก รีบเข้าไปขวางทางคนสิบกว่าคนนั้นไว้ทันที่เนื่องจากอยู่ที่หมู่บ้านซีหลิ่งมานาน เขาย่อมต้องเคยพบเจอคนตระกูลชุยบ้าง คนสิบกว่าคนนี้จึงไม่ใช่คนแปลกหน้าส าหรับโม่ชูหาน“ท าเรื่องเลว ๆ ไว้แล้วก็คิดจะหนีหรือ” เขาเอ่ยเย้ยหยันคนตระกูลชุยหลายคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะท าอย่างไรตอนที่สกุลโม่เพิ่งมาถึงหมู่บ้านซีหลิ่งใหม่ ๆ โม่ชูหานก็เป็นคนแรกที่กระโดดเข้าไปในลานบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ฝีมือที่คล่องแคล่วว่องไวของเขาเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของใครหลายคน
เมื่อเผชิญหน้ากับโม่ชูหานเช่นนี้ ไม่มีใครอยากเสี่ยงเป็นคนแรกที่ออกหน้ารับ เพราะหากพูดอะไรผิดไปแม้เพียงเล็กน้อย พวกเขาก็รู้ดีว่าจะต้องเจ็บตัวแน่นอนยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามีคนมากกว่าโม่ชูหานหลายเท่า ถึงแม้โม่ชูหานจะเก่งกาจแค่ไหน ก็คงจับพวกเขาไว้ได้ไม่หมดทุกคนอยู่ดีส่วนหมอที่โม่ชูหานพามา เป็นเพราะติดตามเขาไม่ทันจึงยังอยู่ห่างออกไป และยังมาไม่ถึงหมู่บ้านซีหลิ่ง คิดได้ดังนั้น คนในตระกูลชุยก็เริ่มมองหาทางหนีทีไล่ชายคนหน
