้อย่ำงไร?ดังนั้น ฮูหยินผู้เฒ่ำจึงเห็นด้วยอย่ำงยิ่งกับวิธีการของเฮ่อจือหร่าน แม้จะเป็นห่วงบุตรสาวที่ต้องลาบำกทุกวัน แต่นางก็ไม่มีความคิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือตั้งแต่แรก
โม่หานเยี่ยเหนื่อยจนน้ำตำไหล แต่นางก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงพยายามต่อไปเมื่อไร่นาทั้งหมดถูกไถเสร็จสิ้น สมุนไพรของหญิงสาวก็ถูกปลูกจนเรียบร้อยแล้วเช่นกันด้วยความพยายามนี้ นางจึงลิ้มรสกับความสาเร็จสกุลโม่มีที่ดินมากมาย จึงจ้ำงคนงำนมาจำนวนมาก การเพำะปลูกจึงคืบหน้ำเร็วกว่าครอบครัวอื่นในหมู่บ้ำนการหว่านไถในฤดูใบไม้ผลิเสร็จสิ้นลงชั่วคราว เหลือเพียงการดูแลรักษำซึ่งไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนเมื่อถึงเวลาที่ชำวบ้ำนว่างจากงำน ก็สามารถขอให้พวกเขำมาช่วยได้ คนสกุลโม่เพียงแค่จ่ำยค่ำจ้ำงให้เท่านั้นส่วนเหล่ำอดีตผู้ใต้บังคับบัญชำที่พักอยู่ในถ้ำ ก็ยังคงมีพี่ห้ำกับพี่หกที่คอยดูแลอยู่ทุกวัน หลังจากฟื้นฟูร่างกายมาได้ระยะหนึ่ง แม้ร่างกายของพวกเขำจะยังไม่แข็งแรงเหมือนเดิม แต่ก็เคลื่อนไหวได้มากแล้วแม้พวกเขำอยากอยู่ที่นี่และใช้ชีวิตร่วมกับสกุลโม่ แต่ก็ยังคิดถึงญำติพี่น้องที่บ้ำนเกิดวันนี้พวกเขำจึงกล่าวว่าจะกลับไปเยี่ยมบ้ำน หากเป็นไปได้ ก็จะพำครอบครัวมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน
แน่นอนว่าพวกเขำไม่ต้องการให้ราชสานักรู้ว่าพวกเขำยังมีชีวิตอยู่ เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ในสกุลโม่พวกเขำไม่ต้องการรับใช้จักรพรรดิผู้โง่เขลาอีกต่อไปหากครั้งนี้ไม่ใช่เพราะโม่จิ่วเยี่ยไปช่วยมาจากหนานเจ
