ียง พวกเขำคงต้องใช้ชีวิตเหมือนซำกศพเดินได้ไปชั่วชีวิต หรือไม่ก็อาจถูกศัตรูใช้งำนจนร่างกายแหลกสลายในสักวันพวกเขำเกลียดชังปรมาจำรย์ซือเหมิงที่เปลี่ยนพวกเขำให้กลายเป็นโอสถมนุษย์ และเกลียดชังจักรพรรดิซุ่นอู่ยิ่งกว่า พวกเขำได้ยินโม่จิ่วเยี่ยเล่ำว่า หลังจากข่ำวการตำยในสนามรบของพวกเขำถูกส่งกลับไปยังเมืองหลวง จักรพรรดิซุ่นอู่ไม่เพียงไม่ได้มอบเงินปลอบขวัญให้ครอบครัวของพวกเขำ แต่ยังกล่าวโทษว่าผู้คนที่ตำยจากไปไร้ความสามารถกลางท้องพระโรงอีกด้วยหากไม่ใช่เพราะจวนฮู่กั๋วกงของสกุลโม่แอบส่งคนไปมอบเงินช่วยเหลือให้ครอบครัวพวกเขำ ทุกคนก็ไม่กล้ำจินตนาการว่าชีวิตความเป็นอยู่ของคนในบ้ำนจะลาบำกเพียงใดเมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว เหล่ำทหารก็จะรู้สึกโกรธแค้นและคิดถึงครอบครัวมากขึ้นโม่จงหยวนเข้าใจความรู้สึกของพวกเขำเหล่านี้ดี นึกย้อนไปตอนที่เขำเพิ่งฟื้นความทรงจำและเชื่อมโยงเรื่องราวเข้าด้วยกันได้ ตัวเขำก็รู้สึกโกรธแค้นเช่นกัน
แต่การที่ทหารเหล่านี้จะกลับบ้ำนไปเยี่ยมญำติพี่น้อง ระหว่างทำงย่อมต้องใช้เงินไม่น้อย ยิ่งกว่านั้น พวกเขำยังไม่ได้กลับบ้ำนมาหลายปี จะกลับไปมือเปล่ำหลังตำยแล้วฟื้นคืนก็คงไม่ได้น้องสะใภ้เก้ำใจกว้ำงมาก นางจะแบ่งเงินที่หามาได้ให้กับคนในบ้ำนทุกเดือนแม้ว่าเขำกับภรรยาจะเก็บออมเงินเอาไว้บ้ำง แต่ก็ยังไม่เพียงพอสาหรับค่ำใช้จ่ำยระหว่างทำงของทหารทุกคนด้วยความจำเป็น โม่จงหยวนจึงต้องไปปรึกษำเรื่องนี้ก
