เฮ่อจือหร่านมองข้าวปั้นน้อยที่นั่งกินหน่อไม้อย่างสบายอารมณ์อยู่ข้าง ๆ ด้วยความจนใจ“ลูกตัวเหม็น เจ้าท าผิดพลาดครั้งใหญ่เข้าให้แล้ว”ข้าวปั้นน้อยเห็นเจ้าของบ่นตัวเองก็หยุดกินหน่อไม้ทันที่ มันมองนางด้วยความสับสน ท่าทางน่าสงสารเหลือเกินหัวใจของเฮ่อจือหร่านอ่อนยวบลงทันที่ น ้าเสียงที่พูดจึงอ่อนโยนขึ้นมาก“เด็กดี เหยี่ยวปีกทองตัวนี้ส าคัญกับข้ามาก ข้าต้องใช้มันตามหาเจ้าของเดิมของมัน ตอนนี้เจ้าท าให้มันเชื่องแล้ว ข้าจะท าอย่างไรต่อเล่า?”ข้าวปั้นน้อยกลอกดวงตาด าขลับไปมา แล้วลุกเดินไปหาเหยี่ยวปีกทองเห็นเพียงข้าวปั้นน้อยโบกมือโบกไม้ใส่เหยี่ยวปีกทองครู่หนึ่งเหยี่ยวปีกทองก็กลับมามีท่าทางขนพองสยองเกล้าเหมือนเมื่อครู่อีกครั้งเมื่อเผชิญหน้ากับเฮ่อจือหร่าน มันก็ไม่มีท่าทีเอาอกเอาใจเหมือนอย่างเก่า แต่กลับเป็นท่าทางไม่ให้คนแปลกหน้าได้เข้าใกล้
ไม่นานสิ่งมีชีวิตตัวน้อยก็ถอยหลังไปหลายก้าว แล้วก็กระพือปีกบินขึ้นสูง ต้องการจะอยู่ให้ห่างจากคนและหมีตรงหน้านี้ให้มากที่สุดภายในพื้นที่มิตินี้ เฮ่อจือหร่านไม่กังวลว่าเหยี่ยวปีกทองจะหนีหาย หากต้องการเพียงนางนึกคิดในใจก็สามารถเรียกมันกลับมาได้อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่มิติมีอาหารมากมาย จึงไม่ต้องกังวลว่าเหยี่ยวปีกทองจะอดตายส่วนเรื่องจะใช้มันตามหาร่องรอยของปรมาจารย์ซือเหมิง ยังต้องรอให้โม่จิ่วเยี่ยกลับมาปรึกษาหารือกันก่อนแล้วค่อยตัดสินใจเฮ่อจือหร่านกลับมาที่ห้องพยาบาลแล
