ผู้คนต่างกล่าวว่า การเปลี่ยนจากความยากจนสู่ความร ่ารวยนั้นง่าย แต่เปลี่ยนจากความร ่ารวยสู่ความยากจนนั้นยากยิ่งกว่าหนานรุ่ยเคยเป็นถึงองค์ชายผู้สูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ต้าซุ่น หากต้องมาปลอมตัวใช้ชีวิตอย่างสามัญชนที่ซีเป่ย เขาจะสามารถปรับตัวได้จริงหรือ?หรือแท้จริงแล้ว เขาเบื่อหน่ายกับการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชส านัก?แต่ไม่ว่าจะอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของหนานรุ่ย ไม่เกี่ยวกับพวกเขา“เช่นนั้น หากมีธุระอะไร ข้าจะฝากให้คุณชายเก้าช่วยตามหาท่านก็แล้วกัน”กล่าวจบ เฮ่อจือหร่านก็เดินตรงไปยังประตูโดยไม่หันกลับมามองอีกโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้นก็รีบสาวเท้าตามไป“ข้าจะไปส่งท่าน”หนานรุ่ยเองก็อยากจะไปด้วย เขาเหลือบมองเต๋อเฟยเหนียงเหนียงยังคงหลับใหลบนเตียง ก่อนจะหันกลับมาเพื่อตามไปส่งแต่เฮ่อจือหร่านจะยอมให้หนานรุ่ยตามไปได้อย่างไร?
“องค์ชายหนานรุ่ย โปรดรอก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องพูดกับคุณชายเก้า” เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว หากหนานรุ่ยยังคงยืนกรานตามไปอีก ก็คงจะดูเป็นการก้าวล่วง“เช่นนั้นข้าคงไม่อาจไปส่งท่านได้ ขอให้ท่านปรมาจารย์เดินทางโดยสวัสดิภาพ” ท่าทางของเขาสุภาพนอบน้อม จนท าให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่านี่ไม่ใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ แต่เป็นบัณฑิตผู้มีกิริยามารยาทอ่อนโยนและสง่างามแต่เมื่อคิดดูอีกที่ มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ หนานรุ่ยมีภาพลักษณ์ในราชส านักเป็นดั่งนักปราชญ์ผู้รู้เพียงบทกวีเท่านั้นพอเห็นหนานรุ่ยหันกลับไปที่เต
