เมื่อเอ่ยถึงปรมาจารย์ถอนพิษ คงไม่มีใครรู้จักตัวตนของบุคคลนั้นดีไปกว่าฮูหยินผู้เฒ่าอีกแล้วเพราะคนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเฮ่อจือหร่าน ลูกสะใภ้เก้าของนาง พิษที่เกาะกินบุตรชายทุกคนในบ้านล้วนได้รับการรักษาจากฝีมือของนางทั้งสิ้นเพียงแต่ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ยังไม่แน่ใจว่าเฮ่อจือหร่านจะปรากฏตัวต่อหน้าหนานรุ่ยในฐานะใด แน่นอนว่าในสถานการณ์เช่นนี้ นางย่อมรู้ดีว่าไม่ใช่เวลาที่ควรเอ่ยถามเรื่องนี้สิ่งเดียวที่ท าให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกไม่วางใจก็คือสภาพร่างกายของเฮ่อจือหร่านสะใภ้ทั้งเก้าคนที่แต่งเข้าสกุลโม่มาหลายปี ไม่มีวี่แววทายาทให้สืบทอด บัดนี้ในที่สุดก็มีสะใภ้ที่ตั้งครรภ์ นางจึงอดกังวลไม่ได้ว่าการท าเรื่องเช่นนี้จะส่งผลร้ายต่อร่างกายของเฮ่อจือหร่านฮูหยินผู้เฒ่าส่งสายตาให้โม่จิ่วเยี่ย เป็นการเตือนเขาให้ดูแลภรรยาให้ดีโม่จิ่วเยี่ยเข้าใจความหมายของมารดาจึงเอ่ย “ท่านแม่วางใจเถอะ”
ฝ่ายหนานรุ่ยไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของสองแม่ลูกสกุลโม่ เขาเพียงคาดเดาไปเองว่าโม่จิ่วเยี่ยคงจะต้องพบเจอกับความยากล าบากในการตามหาปรมาจารย์ จึงกล่าวขอบคุณโม่จิ่วเยี่ยด้วยความซาบซึ้งใจ“ขอเพียงแค่สามารถช่วยถอนพิษให้เสด็จแม่ของข้าได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็ยอม”โม่จิ่วเยี่ยโค้งค านับตอบ “ข้าเพียงพยายามสุดความสามารถ แต่ไม่กล้ารับรองว่าจะส าเร็จหรือไม่”ในตอนนี้เขาไม่อาจให้ค ามั่นใด ๆ เพราะอาจท าให้หนานรุ่ยเกิดความสงสัยได้ง่าย……หลังจา
