ซื้อต าราอาหารจากยุคปัจจุบันมาจากเถาเป่า พอมีเวลาว่างเขาก็มักจะมุ่งมั่นศึกษาอย่างจริงจังเขาเรียนรู้มานานขนาดนี้ ในที่สุดก็ได้เวลาใช้ประโยชน์เสียที่เขาพาเฮ่อจือหร่านกลับเข้าไปในห้อง ส่วนตนเองก็ตรงดิ่งเข้าห้องครัวไปอย่างไรเสีย ในคลังสินค้าก็มีวัตถุดิบพร้อมสรรพ เขาแค่ต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่เท่านั้นเฮ่อจือหร่านตื่นมาก็ถูกโม่จิ่วเยี่ยจูงมือพามาที่โต๊ะอาหาร ภาพตรงหน้าท าให้นางถึงกับตกตะลึง“อาหารพวกนี้มาจากไหนกัน”โม่จิ่วเยี่ยยิ้มกว้างพลางประคองนางให้นั่งลง“แน่นอนว่าสามีคนนี้เป็นคนท าให้เจ้าทานอย่างไรเล่า”
“ท่านท าเองจริง ๆ หรือ?” เฮ่อจือหร่านเอ่ยถามอย่างเหลือเชื่อ ไม่นานมานี้เขายังท าอาหารเละเทะอยู่เลย แล้วจะท าอาหารที่ดูน่าทานขนาดนี้ได้อย่างไรโม่จิ่วเยี่ยรู้ว่านางไม่เชื่อ แบบนี้ยิ่งดี เขาจะได้ท าให้ภรรยารักประหลาดใจสักหน่อย“แน่นอนสิ ข้าท าเองกับมือเชียวนะ”เพื่อเป็นการยืนยัน เขาจึงวางต าราอาหารเล่มหนาลงตรงหน้าเฮ่อจือหร่าน“ข้าเรียนรู้ตามวิธีท าในนี้ทั้งหมด”เฮ่อจือหร่านไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาแอบไปฝึกท าอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่แต่นางก็รู้สึกซึ้งใจอยู่บ้าง “ท่านพี่ ขอบคุณส าหรับทุกสิ่งที่ท่านท าให้ข้า”โม่จิ่วเยี่ยลูบศีรษะนางด้วยความทะนุถนอม“ไม่เลย เมื่อเทียบกับสิ่งที่เจ้าท าให้ข้า สิ่งนี้มันเทียบไม่ได้สักนิด”ขณะที่พูด เขาคีบซี่โครงหมูตุ๋นที่ภรรยาโปรดปรานใส่ชามของนาง“เจ้าลองชิมดูสิ”เฮ่อจือหร่านแตกต่า
