ษาตัว ให้นางหายตัวไปตลอดกาล หลังจากนี้ในวังหลวงต้าซุ่นจะไม่มีเต๋อเฟยเหนียงเหนียงอีกต่อไปแล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นหนานรุ่ยมีสีหน้าเศร้าหมอง จึงอดถามต่อไม่ได้ว่า “ดังนั้นองค์ชายจึงเลือกให้เต๋อเฟยเหนียงเหนียงแกล้งระเบิดตัวตายเพื่อออกจากวังหลวงหรือ?”หนานรุ่ยพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าอยากให้เสด็จแม่สมปรารถนาในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่…แม้ว่าดินแดนซีเป่ยจะทุรกันดาร แต่ข้าก็ยังเป็นถึงองค์ชายคนหนึ่ง ในมือยังมีทรัพย์สมบัติอยู่บ้าง ดังนั้นข้าคิดว่าตราบใดที่มีเงินทองอยู่ในมือ เสด็จแม่จะอาศัยอยู่ที่ไหนก็คงไม่ล าบากอีกอย่างเมืองหลวงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการแก่งแย่ง
ชิงดีชิงเด่น ข้าเองก็ไม่อยากจะย่างกรายเข้าไปอีกแล้ว มีข้าอยู่เป็นเพื่อนเสด็จแม่ คิดว่าบั้นปลายชีวิตของนางคงจะสงบสุข”หนานรุ่ยหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ข้าไม่คิดว่า คนที่วางยาพิษเสด็จแม่จะไม่ได้กระตุ้นพิษในร่างกายของนางมานานเช่นนี้ข้าคิดว่าหลังจากที่เสด็จแม่แสร้งระเบิดตัวตายแล้ว การเดินทางมายังซีเป่ยถึงหนึ่งเดือนคงไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้น…”“แต่ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นได้รับข่าวมาจากทางใด ระหว่างทางเมื่อสิบกว่าวันก่อน เสด็จแม่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกะทันหัน จนถึงขั้นหมดสติไปหลายครั้ง ข้าเดาว่าคนผู้นั้นคงรู้แล้วว่าข้าพาเสด็จแม่ออกจากเมืองหลวง ถึงได้กระตุ้นพิษให้ก าเริบ บังคับให้ข้ากลับไปเมืองหลวงอีกครั้ง”“ตอนนั้นข้ากลัวไปหมด ไม่อ
