ยของตนเองเมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย โม่ซิวเหยียนจึงมองไปรอบๆ ก่อน สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่าน“พี่สี่ พวกเรารักษาของท่านได้แล้ว หร่านหร่านบอกว่าอีกครึ่งปีท่านก็จะสามารถลองเดินได้แล้ว”โม่จิ่วเยี่ยเห็นโม่ซิวเหยียนตื่นขึ้นมาจึงรีบบอกข่าวดีนี้กับเขาทันที่แม้ว่าสภาพแวดล้อมจะไม่คุ้นเคย แต่เมื่อมีน้องเก้าอยู่ด้วย โม่ซิวเหยียนก็รู้สึกปลอดภัย “น้องเก้า ที่นี่คือที่ไหน?”“นี่คือห้องของข้า รักษาท่านได้อย่างสะดวก เมื่อวานข้าจึงน าท่านมาที่นี่” โม่จิ่วเยี่ยอธิบาย
พี่สี่รู้สึกตกใจเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าข้าหมดสติไปทั้งวันเชียวหรือ?”“ใช่แล้ว หร่านหร่านกังวลว่าการรักษาอาจท าให้ท่านเจ็บปวดจึงใช้ยากับท่าน ท่านจึงหลับไปนานเช่นนี้”พี่สี่ได้ยินดังนั้นจึงลองขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกว่านอกจากความเจ็บปวดแล้ว ร่างกายยังถูกบางสิ่งห่อหุ้มไว้ ทั้งแข็งที่อทั้งรู้สึกไม่สบายตัวมากโม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปหา “พี่สี่ ท่านอย่าขยับนะ ขาของท่านหร่านหร่านต้องพยายามมากถึงจะต่อกระดูกได้ส าเร็จ”ผลงานที่ภรรยาเขาทุ่มเทท า ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่าได้“ได้ ข้าจะไม่ขยับแล้ว” พี่สี่เชื่อฟังมาก ขอเพียงสามารถยืนได้อีกครั้ง จะให้เขาท าอะไรก็ได้ยิ่งไปกว่านั้น เขาเคยทนทุกข์ทรมานในห้องใต้ดินมามาก ความเจ็บปวดตรงหน้านี้ไม่นับเป็นอะไรได้เลยเฮ่อจือหรานมองท้องฟ้าด้านนอก ตอนนี้เริ่มสว่างแล้ว นางรู้ว่าพี่สะใภ้สี่คงก
