ื้อของเจ้าหน้าที่คนนั้นแล้วใช้วรยุทธ์พุ่งทะยานไปยังทิศทางของท่าเรือทันที่เมื่อเขาไปถึงท่าเรือ สถานการณ์กลับยิ่งร้ายแรงกว่าตอนที่เจ้าหน้าที่มารายงานเสียอีกบนพื้นมีเจ้าหน้าที่สี่คนก าลังนอนอยู่ พวกเขาเริ่มมีอาการชักเล็กน้อย ส่วนโม่ชูหานต้องมีคนสองคนคอยพยุงไว้จึงจะยืนได้อย่างทุลักทุเลโม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจคนอื่น รีบวิ่งไปหาโม่ชูหานก่อน“พี่แปด ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง? หร่านหร่านอยู่ที่ร้านน ้าชาใกล้ ๆนี่เอง ให้คนพาท่านไปรักษากับนางก่อนเถอะ”โม่ชูหานอ่อนแรงมาก หากไม่ใช่เพราะความมุ่งมั่นที่ยังค ้าจุนสติอยู่ เกรงว่าป่านนี้เขาคงล้มลงไปแล้ว
“ข้าไม่เป็นไร น้องเก้า ท่าเรือนี้มีคนใช้พิษได้ เจ้าอย่าเข้าไปใกล้เลย”โม่จิ่วเยี่ยรู้ทันทีว่าพี่แปดก าลังฝืนตัวเอง เขาจึงพูดกับเจ้าหน้าที่ที่พยุงพี่ชายว่า “พวกเจ้าพาพี่แปดของข้ากับเจ้าหน้าที่พวกนั้นไปที่ร้านน ้าชา ส่วนที่นี่ข้าจะจัดการเอง”หลังเห็นว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่และสหายร่วมงานถูกยาพิษ ตอนนี้พวกเขาก็ท าอะไรไม่ถูก ในเมื่อมีคนออกค าสั่งเสียที่ พวกเขาจึงไม่พูดอะไรมาก รีบอุ้มคนเดินออกไปเฮ่อจือหร่านก าลังมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวล ไม่นานก็เห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่หามคนที่หมดสติวิ่งมาทางร้านน ้าชานางวางถ้วยชาในมือลงแล้วเดินออกไป“วางคนลงก่อน ให้ข้าดูหน่อย”เจ้าหน้าที่ท าตามค าสั่งแล้ววางคนลง ไม่รอให้พวกเขาพูดอะไรเฮ่อจือหร่านก็เดินเข้าไปใกล้ ๆ พี่แปดตอนนี้พี่แปดหมด
