น่าเสียดายจริง ๆ
“ในเมื่อพี่หูไม่คิดจะกลับหมู่บ้านชาวประมง เช่นนั้นท่านคิดจะไปอยู่ที่หมู่บ้านซีหลิ่ง เป็นเพื่อนบ้านกับคนสกุลโม่หรือไม่? พวกเราล้วนมาจากเมืองหลวงด้วยกัน อยู่ใกล้กันก็จะได้ช่วยเหลือกันได้”โม่จิ่วเยี่ยมองความคิดของภรรยาตนออก จึงช่วยพูดโน้มน้าวว่า“ชาวบ้านในหมู่บ้านซีหลิ่งล้วนเป็นคนซื่อ อีกทั้งที่นั่นยังมีที่ดินท ากินมากมาย พวกเราก็ก าลังจะสร้างบ้านพอดี ถ้าพี่หูไม่รังเกียจก็สามารถสร้างอยู่ด้วยกันได้”หลังจากหูชงถูกคนของอู่เดินเรือจับตัวไป เขาก็เคยท้อแท้และสิ้นหวัง คิดว่าชีวิตนี้คงจบลงเช่นนี้แล้วไม่คิดว่าเมื่อเขาหนีออกมาจากอู่เดินเรือ จะได้รับการช่วยเหลือจากโม่จิ่วเยี่ย เมื่อครู่ที่พูดถึงแผนการในอนาคตของเขา ก็เป็นเพียงความคิดชั่วขณะเท่านั้น ยังไม่ได้วางแผนอย่างละเอียดอะไรอีกทั้งเขาไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เหรียญเดียว ตอนนี้แม้แต่ที่พักอาศัยก็ยังไม่มีหากค าพูดของท่านนายอ าเภอเป็นความจริง เขาอาจได้รับค่าชดเชยส่วนหนึ่งจากอู่เดินเรือ ถึงตอนนั้น เขาก็สามารถจะไปอยู่ใกล้ ๆ กับหมู่บ้านซีหลิ่งและบ้านสกุลโม่ได้“เรื่องนี้ข้าไม่มีความเห็นอะไร แต่ว่า…”
ขณะเอ่ย หูชงมองไปทางเมิ่งไห่หนิงโดยไม่รู้ตัว หวังว่าจะได้รับการยืนยันจากเขาว่าตนเองจะได้รับค่าชดเชยจากอู่เดินเรือจริงหรือไม่ใครจะรู้ว่าเมิ่งไห่หนิงไม่ได้มองเขา แต่กลับจ้องน ้าชาในมืออย่างเหม่อลอยแม้หูชงจะไม่ถาม โม่จิ่วเยี่ยก็เข้าใจสถานการณ์ข
