องเขาได้ชัดเจน“พี่หูไม่ต้องกังวลไป ข้าสามารถให้ท่านหยิบยืมเงินไปก่อนได้ ให้ท่านมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านซีหลิ่ง”หูชงไม่มีเงินติดตัวแม้แต่น้อย ตอนนี้จึงไม่ใช่เวลาที่จะท าตัวสูงส่ง“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจคุณชายเก้าแล้ว หากโชคดีได้รับค่าชดเชยจากอู่เดินเรือ ข้าก็จะคืนเงินให้ทันที่ แต่ถ้าไม่ได้ ข้าก็มีฝีมือติดตัวอยู่บ้าง ขอข้าเวลาสักหน่อย รับรองว่าจะคืนเงินให้ท่านได้แน่นอน”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านถือครองทรัพย์สินของท้องพระคลังอยู่ในมือ แล้วพวกเขาจะสนใจเงินจ านวนเล็กน้อยนี้ท าไมกัน?ที่พวกเขายินดีช่วยเหลือหูชงนั้นเป็นเพราะเห็นแก่ฝีมือและคุณธรรมของเขาอาจกล่าวได้ว่าคุณสมบัติทั้งสองอย่างนี้ขาดไม่ได้เลย
“พี่หูไม่ต้องคิดมาก ท่านสามารถไปตั้งรกรากที่หมู่บ้านซีหลิ่งได้เลย”หลังจัดการเรื่องของหูชงเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็พูดคุยกันตามสบายผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม เฮ่อจือหร่านเริ่มรู้สึกนั่งไม่ติดแล้วทันใดนั้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก ถึงขั้นลืมเคาะประตูด้วยความร้อนใจ“แย่แล้วขอรับใต้เท้า เจ้าของอู่เดินเรือใช้พิษได้ เมื่อครู่ตอนที่หัวหน้าน าพวกเราไปจับกุม ยังไม่ทันได้เข้าไป คนที่อยู่ข้างหน้าก็ล้มลงเพราะพิษไปแล้วขอรับ”เมิ่งไห่หนิงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที่“อะไรนะ? เจ้าว่าเจ้าของอู่เดินเรือใช้พิษได้ แล้วคนของเราเป็นอย่างไรบ้าง?” ตอนนี้สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือชีวิตของพวกลูกน
