อดชีวิตเหมือนน้องสี่กับน้องเจ็ด แต่พวกนางก็ยินดีที่จะดูแลพวกเขาส่วนเรื่องลูก สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองไม่กล้าหวังมากนักเพราะในบรรดาพี่น้องสะใภ้ด้วยกัน พวกนางสองคนอายุมากที่สุด และได้รับพิษมานานที่สุดด้วยตอนนี้ความปรารถนาเดียวของพวกนางคือขอให้สามีกลับมาอย่างปลอดภัยฮูหยินผู้เฒ่าเห็นลูกสะใภ้หลายคนเข้าไปหาเฮ่อจือหร่านเพื่อขอให้จับชีพจร ด้วยกลัวว่านางจะเหนื่อยจนกระทบกับทารกในครรภ์จึงรีบต าหนิว่า
“พวกเจ้าอย่าเข้าไปวุ่นวายเลย สะใภ้เก้าบอกว่ารักษาได้นางก็ต้องรักษาได้แน่นอน ตอนนี้นางต้องการพักผ่อน ถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องมารวมกลุ่มกันอยู่ที่นี่ ใครมีอะไรต้องท าก็ไปท าเถอะ”เหล่าพี่สะใภ้เห็นแม่สามีเอ่ยเตือน จึงตระหนักได้ว่าเมื่อครู่นี้พวกนางค่อนข้างจะวุ่นวายกับน้องสะใภ้เกินไปจริง ๆน้องสะใภ้เก้าเพิ่งตั้งครรภ์ทั้งยังเดินทางมาไกล พวกนางตั้งใจมาเพื่อแสดงความห่วงใย แต่กลับมาขอให้น้องสะใภ้เก้าช่วยจับชีพจรเสียอย่างนั้นพี่สะใภ้ทั้งหลายรู้สึกละอายใจนัก พวกนางเข้าไปพูดปลอบด้วยความเกรงใจสองสามค า แล้วจึงแยกย้ายกันออกไปฮูหยินผู้เฒ่าเห็นบรรดาลูกสะใภ้ไปแล้ว จึงก าชับเฮ่อจือหร่านอีกครั้งก่อนจะออกไปด้วยหลังทุกคนออกไปหมด ในห้องจึงเหลือเพียงหลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ ทั้งคู่เหมือนจะยอมรับเฮ่อจือหร่านเป็นนายหญิงแล้ว หลังจากมาถึงบ้านสกุลโม่ พวกนางก็ไม่เคยอยู่ห่างจากนางเลยเฮ่อจือหร่านรู้ว่าสาวใช้สองคนนี้ซื่อสัตย์มาก การ
