่ายดาย แต่อาจจะต้องเอาตัวเองเข้าไปติดกับด้วย“พี่สาม ท่านอย่าโทษตัวเองเลย พี่สี่ถูกขังอยู่ในห้องลับใต้บ่อหากข้าไม่ได้บังเอิญไปสัมผัสกลไกเข้า ก็คงไม่สามารถพบเขาได้”เห็นโม่อวิ๋นเฟิงก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยกมือห้ามเขาไว้ก่อน
“อวิ๋นเฟิง เจ้านั่งลงก่อน ฟังเจี่ยเยี่ยเล่าเรื่องราวที่พวกเขาไปหนานเจียงมาเถอะ”เมื่อมารดาสั่งแล้ว แม้โม่อวิ๋นเฟิงจะมีเรื่องมากมายที่อยากพูดก็ต้องปิดปากเงียบโม่จิ่วเยี่ยเล่าต่อไป “พี่สี่ตกหน้าผาเพราะถูกทหารหนานเจียงไล่ล่า ท าให้ขาทั้งสองข้างหัก แม้จะถูกใส่พิษ ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่สามารถควบคุมให้เขาท าอะไรได้ จึงถูกขังอยู่ในที่แห่งนั้น”ได้ยินว่าลูกชายของตนตกหน้าผาขาหักทั้งสองข้าง ฮูหยินผู้เฒ่าก็นั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว“จิ่วเยี่ย เจ้าหมายความว่าพี่สี่ของเจ้าจะพิการตลอดไปหรือ?”ลูกชายของนาง…ท าไมโชคชะตาถึงได้พลิกผันเช่นนี้ ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว แต่ร่างกายของพวกเขากลับกลายเป็นเช่นนั้นเห็นมารดาเศร้าโศก โม่จิ่วเยี่ยจึงรีบปลอบโยนว่า “ท่านแม่หร่านหร่านบอกว่านางจะหาวิธีรักษาพี่สี่ให้หายดีครับ”ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าหลายครั้ง “ฝีมือการแพทย์ของหร่านหร่านยอดเยี่ยมมาก ข้าเชื่อว่านางจะต้องรักษาพี่สี่ของเจ้าให้หายได้แน่นอน”
สภาพของโม่ซิวเหยียนนางได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าขาทั้งสองข้างของเขาหัก ในฐานะภรรยาของแม่ทัพ นางย่อมร
