ขนาดนี้ ไม่จ าเป็นต้องให้เจ้าลาหยุดหรอก”
โม่ชูหานรู้ว่าพี่ห้าฉลาดกว่าเขา เขามองไปทางมารดาที่ไม่เอ่ยปากพูดอะไร แล้วนั่งที่เดิมด้วยความหงุดหงิดคนอื่นต่างมองฮูหยินผู้เฒ่ากับโม่จิ่วเยี่ย ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้อาวุโสของบ้าน ค าพูดของนางย่อมมีน ้าหนักมาก ยามนี้น้องเก้าและน้องสะใภ้เก้าก็เป็นเสาหลักของสกุลโม่ ยิ่งกว่านั้น การตามหาพี่น้องกลับมาได้ก็เป็นผลงานของน้องเก้าและภรรยา พวกเขาจึงย่อมต้องรับฟังความคิดเห็นของทั้งสองคน
