โม่จิ่นเหนียนรู้สึกว่าร่างกายไม่มีความผิดปกติใด ๆ จึงไม่อาจปล่อยให้น้องสะใภ้เก้าซึ่งเป็นสตรีต้องขับรถม้าต่ออีก“น้องเก้า น้องสะใภ้เก้า ตอนนี้ร่างกายข้าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ให้ข้าเป็นคนขับรถม้าเถอะ!”“อืม เมื่อร่างกายพี่หกดีขึ้นแล้ว ก็ให้หร่านหร่านไปนั่งพักในรถเถอะ”ช่วงนี้โม่จิ่วเยี่ยแทบเป็นห่วงภรรยาจนจะตายอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพื่อออกจากหนานเจียงได้อย่างราบรื่น เขาไม่มีทางยอมให้ภรรยาที่ก าลังตั้งครรภ์ต้องล าบากเช่นนี้ตอนนี้พวกเขาปลอดภัยแล้ว เรื่องขับรถม้าก็ควรให้พี่หกรับหน้าที่ไปตอนนี้เฮ่อจือหร่านไม่ได้อวดดีอีกแล้ว แม้ว่าอาการตั้งครรภ์ของนางจะยังมีไม่มาก แต่การเดินทางตลอดทั้งคืนจนถึงยามนี้ ก็ท าให้รู้สึกว่าร่างกายนางเริ่มทนไม่ไหวแล้ว“เช่นนั้นก็รบกวนพี่หกด้วยนะเจ้าคะ”เฮ่อจือหร่านพูดจบก็มุดเข้าไปในรถม้า ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการคือการพักผ่อนให้เต็มที่
หลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ก็มีไหวพริบดี พอเห็นนางเข้ามาก็รีบขยับเปิดที่นั่งกว้าง ๆ ให้“ฮูหยินเก้า สีหน้าของท่านเหมือนไม่ค่อยดีนัก เป็นเพราะเดินทางทั้งคืนจนเหนื่อยล้าเกินไป ท่านพักผ่อนที่นี่เถอะ หากมีอะไรให้พวกเราท าก็บอกมาได้เลย”ขณะที่หลานเอ๋อร์พูด นางก็คลุมผ้าห่มผืนหนาให้เฮ่อจือหร่านเรียบร้อยแล้วส่วนข้าวปั้นน้อยก็นอนซุกอย่างว่าง่ายอยู่เหนือศีรษะของเจ้าของพลางออดอ้อนท าตัวน่ารักไม่หยุดเฮ่อจือหร่านยื่นมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ที่นุ่มฟูของมัน “ข้าวปั้นน้อยเ
