งจะเพิ่มการระวังภัยขึ้นแล้วโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของนาง จึงปลอบเบา ๆ ว่า“เจ้าเชื่อข้า ข้าจะปกป้องเจ้ากับลูกของเราแน่นอน”แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ยอม…ขณะก าลังครุ่นคิด ทั้งสองก็กระโดดขึ้นสูงมุ่งหน้าไปยังด่านชายแดนพวกเขาร่อนลงตรงต าแหน่งห่างจากด่านชายแดนหนานเจียงไปไม่ไกล
เห็นทหารลาดตระเวนก าลังเดินกลับมา หากพวกเขายิงธนูมาก็คงป้องกันได้ยาก เฮ่อจือหร่านจึงพาโม่จิ่วเยี่ยหลบเข้าไปในพื้นที่มิติทันที่โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาต้องเตรียมตัวส าหรับงานใหญ่“หร่านหร่าน เจ้าอย่ามองไปทางอื่น”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยจะท าอะไร พอนึกถึงภาพนั้นแล้วนางก็รู้สึกคลื่นไส้“ได้ ข้าจะไปห้องพยาบาล ท่านเสร็จแล้วค่อยเรียกข้านะ”โม่จิ่วเยี่ยเห็นภรรยาเดินห่างออกไปแล้ว จึงตัดศีรษะจักรพรรดิหนานเจียงอย่างฉับไวทั้งสองออกจากพื้นที่มิติอีกครั้ง โม่จิ่วเยี่ยพาเฮ่อจือหร่านใช้วิชาตัวเบาวิ่งออกไปไกลหลาย แล้วหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ขณะเดียวกัน เฮ่อจือหร่านก็ใช้จิตส านึกน าร่างและศีรษะของจักรพรรดิหนานเจียงออกมาโม่จิ่วเยี่ยหยิบร่างและศีรษะที่อยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ“หร่านหร่าน เจ้าซ่อนตัวรออยู่ที่นี่นะ หากมีอันตรายอะไรก็รีบหลบเข้าไปในพื้นที่มิติ ถ้าข้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะรีบหนีมาพบเจ้าที่นี่เจ้าแค่ออกมาดูเป็นครั้งคราวก็พอ”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าตัวเองไม่มีวิชาตัวเบา อีกทั้งยังตั้งครรภ์ ถ้าไปด้วยกันก็ไม่
