จากในรถม้าพี่สี่กับพี่เจ็ดเล่าเรื่องทั้งหมดที่พวกเขาได้ยินจากปากน้องเก้าให้โม่จิ่นเหนียนฟังโม่จิ่นเหนียนฟังจบก็โมโหจนเส้นเลือดปูดโปน ก าหมัดทุบรถม้าอย่างแรงโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ว่ารถม้าด้านหลังส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด พอหันไปมอง ก็เห็นว่ารถม้ามีรอยแตกร้าวเล็กน้อย…
โชคดีที่ภรรยาของเขาเลือกไม้คุณภาพดีมาท ารถม้าไม่อย่างนั้นหากพี่หกต่อยมาหมัดเดียวก็คงท าให้รถม้าแตกเป็นเสี่ยงๆ แน่โม่จิ่วเยี่ยชะลอความเร็วลง แล้วพูดเข้าไปด้านในรถม้าว่า “พี่หกเรื่องทั้งหมดผ่านไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตอนนี้พวกเราพี่น้องก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ควรคิดถึงอนาคตว่าจะใช้ชีวิตให้ดีขึ้นได้อย่างไร”โม่หยวนเช่อก็พูดเสริมว่า “ใช่แล้วพี่หก พวกเราเป็นลูกผู้ชายต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความเป็นจริง”ไม่ใช่ว่าโม่จิ่นเหนียนไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงได้ แต่ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธเท่านั้นเขาเป็นชายชาตรีร่างสูงใหญ่ กลับถูกควบคุมด้วยแมลงตัวเล็ก ๆได้ ยังไม่พอ เขายังโง่เขลาไปช่วยคนอื่นท างานอีกในฐานะบุรุษสกุลโม่ เขารู้สึกว่าทั้งหมดนี้ช่างน่าอับอายเหลือเกินทว่าเมื่อครู่พี่สี่กับน้องเจ็ดก็บอกเขาแล้วว่า การที่เขาสามารถกลับมาพบพี่น้องได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะน้องเก้ากับภรรยาของเขาน้องเก้ากับภรรยาเสี่ยงชีวิตมาช่วยพวกเขาถึงหนานเจียง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะทะนุถนอมชีวิตครั้งที่สองนี้ไว้ให้ดี
