จากหาที่เงียบสงบได้แล้ว เฮ่อจือหร่านก็น ารถม้าสองคันออกมาจากพื้นที่มิติเพื่อเดินทางต่อ
หลังเดินทางไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม เฮ่อจือหร่านได้ยินเสียงหลานเอ๋อร์และอวี่เอ๋อร์พูดคุยกันในรถม้า
“พี่หลานเอ๋อร์ พวกเราอยู่ที่ไหนกัน?”
เสียงของอวี่เอ๋อร์เพิ่งจะสิ้นเสียง ก็มีเสียงร้องตกใจดังมาจากในรถม้า “อา…พี่หลานเอ๋อร์ มีก้อนขนก าลังขยับอยู่ นี่มันตัวอะไรกัน?”
ในรถม้านั้นมืดสนิท ข้าวปั้นน้อยนั่งอยู่ในต าแหน่งตรงข้ามกับอวี่เอ๋อร์พอดี
ดังนั้นหลานเอ๋อร์จึงไม่รู้ว่าก้อนขนที่อวี่เอ๋อร์พูดถึงคืออะไร
อีกอย่างนางมักจะสงบเสงี่ยมอยู่เสมอ ในสถานที่ที่ไม่รู้ว่ามีอันตรายหรือไม่ แม้จะมีก้อนขนอะไรอยู่จริง ๆ นางก็จะไม่ตะโกนออกมาเหมือนอวี่เอ๋อร์
เพื่อไม่ให้อวี่เอ๋อร์ตะโกนต่อไป หลานเอ๋อร์จึงรีบปิดปากนางไว้แล้วพูดเสียงเบาว่า “อย่าส่งเสียงดัง พวกเราน่าจะอยู่บนรถม้า”
หลานเอ๋อร์รู้สึกถึงการโคลงเคลงนี้แล้ว จึงยืนยันได้ว่าตัวเองก าลังอยู่บนรถม้าจริง ๆ
อวี่เอ๋อร์เบิกตาโต พยายามท าให้ตัวเองสงบใจลง
เฮ่อจือหร่านได้ยินเสียงพวกนาง จึงรีบพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าอย่ากลัวเลย นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า พวกเจ้าปลอดภัยดีบนรถม้านี่”
เมื่อได้ยินเสียงของเฮ่อจือหร่าน หัวใจที่ยังไม่สงบของอวี่เอ๋อร์ก็วางลงบ้าง
เฮ่อจือหร่านอธิบายต่อ “พวกเราก าลังเดินทางไปยังต้าซุ่น เพื่อป้องกันอันตรายระหว่างทาง ข้าจึงซื้อรถม้าที่ไม่มีหน้าต่างมาสองคันและก้อนขน
