าช่วยไว้ก่อนหน้านี้ล้วนมีสีเขียวใส แต่ตัวที่อยู่ในร่างของพี่หกกลับมีสีม่วงอมเขียวมันดูคล้ายกับสีผิวผิดปกติของผู้ที่ถูกพิษโม่จิ่วเยี่ยก็เห็นความแตกต่างของกู่ลูกตัวนี้ เขามองกู่ลูกซึ่งก าลังดิ้นรนอยู่ในขวดใสที่อยู่ในมืออย่างละเอียด“หร่านหร่าน เจ้าดูสิ มันยังใช้หัวชนฝาขวดอยู่เลย”เฮ่อจือหร่านกลับไม่ได้สนใจเรื่องนี้“สีของมันดูแปลกมาก เหมือนกับถูกชุบด้วยยาพิษ”
โม่จิ่วเยี่ยจึงสังเกตเห็นสีของกู่ลูกเป็นครั้งแรก“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”หากเป็นมนุษย์ เฮ่อจือหร่านยังสามารถเก็บตัวอย่างเลือดไปตรวจสอบได้ แต่ส าหรับแมลงพิษแล้ว นางคงท าไม่ได้จริง ๆอีกยังไม่รู้ว่าคนมากมายที่ยังอยู่ด้านนอกจะเป็นอย่างไรบ้างเมื่อนึกถึงคนเหล่านั้น เฮ่อจือหร่านก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ทันที่“ท่าน ข้าสงสัยว่าคนข้างนอกเหล่านั้นอาจเป็นโอสถมนุษย์ในต านาน”“โอสถมนุษย์?” ค านี้โม่จิ่วเยี่ยก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน แต่เขาก็เพียงเคยได้ยินเท่านั้นตามที่เขารู้มา วิธีการสร้างโอสถมนุษย์นั้นได้สูญหายไปหลายร้อยปีแล้ว ท าไมจึงยังมีโอสถมนุษย์ปรากฏอยู่?ในขณะเดียวกัน เพื่อพิสูจน์เรื่องนี้เฮ่อจือหร่านก็ไม่อยากทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ จึงออกมาจากพื้นที่มิติ แล้วน าทหารเหล่านั้นทั้งหมดเข้ามาอย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่มีสติสัมปชัญญะอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกังวลว่าเรื่องพื้นที่มิติจะถูกเปิดเผย
