หากให้โม่จิ่วเยี่ยรู้เรื่องนี้ เขาคงจะบอกว่าข่าวนี้มาช้าไปสักหน่อยสาเหตุก็ไม่มีอะไรมาก เป็นเพราะทหารรักษาการณ์กังวลว่าจะถูกองค์จักรพรรดิต าหนิเรื่องที่มีคนบุกรุกเข้ามา จึงคิดจะส่งคนไปตามหาแล้วจบเรื่องไม่คิดว่าเขาจะส่งก าลังพลจ านวนมากเช่นนั้นออกไปแล้ว แต่กลับไม่พบร่องรอยอะไรเลยทหารรักษาการณ์คิดว่า คนที่บุกรุกเข้ามาน่าจะปะปนเข้าไปในเมืองแล้ว หากปิดบังเรื่องนี้ต่อไปแล้วเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขึ้นมาเขาจะรับผลที่ตามมาไม่ไหว ดังนั้นจึงจ าใจส่งคนมาแจ้งข่าวที่เมืองหลวงเมื่อรัชทายาทได้ยินว่ามีคนบุกรุกเข้ามาจากชายแดน ก็นึกไปถึงเรื่องที่จวนของตนถูกโจรปล้นทันที่“เสด็จพ่อ ต้องเป็นสายลับจากต้าซุ่นแน่นอน พวกเขาถึงได้ขโมยของในจวนลูกไปได้”จักรพรรดิหนานเจียงขมวดคิ้วแน่น
“คนที่มาส่งข่าวจากชายแดนเมื่อครู่บอกว่า พวกเขาเห็นเพียงคนสองคนที่บุกรุกเข้ามา สองคนนั้นจะมีความสามารถอะไรถึงขโมยของในห้องเก็บสมบัติของจวนรัชทายาทได้หมด”เมื่อได้ยินองค์จักรพรรดิพูดเช่นนั้น ก็มีขุนนางรีบเห็นด้วย“จริงพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าสายลับสองคนนั้นเป็นเทพเซียน? การรักษาความปลอดภัยของจวนรัชทายาทเข้มงวดขนาดนั้น จะยังมีคนที่สามารถขโมยของทั้งหมดออกไปได้อย่างไร”ค าพูดนี้ท าให้รัชทายาทโมโหทันที่“เจ้าหมายความว่าข้าพูดเรื่องเหลวไหลอย่างนั้นหรือ”“กระหม่อมไม่กล้า”“หึ! แต่ข้าเห็นเจ้าใจกล้านัก”เวลานี้จักรพรรดิหนานเจียงอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นพว
