“น้องเจ็ด เชื่อใจน้องสะใภ้เก้าเถอะ ฝีมือการรักษาของนางนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ”เพื่อพิสูจน์ว่าค าพูดของตนเป็นความจริง พี่สี่ยังจงใจใช้ข้อศอกยันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง“เจ้าดูข้าสิ ตอนที่พวกน้องเก้าช่วยชีวิตข้ากลับมา ร่างกายก็อ่อนแอเหมือนดินโคลน แต่ตอนนี้ข้าสามารถนั่งได้แล้ว”พี่เจ็ดมองพี่สี่ที่นั่งพิงหัวเตียง “อืม ข้าก็ต้องหายเร็ว ๆ เหมือนกัน”เห็นพี่ชายทั้งสองฮึดสู้อีกครั้ง โม่จิ่วเยี่ยจึงให้ก าลังใจว่า “พวกท่านจะต้องหายดีแน่นอน ถ้าท่านแม่กับพี่สะใภ้เห็นพวกท่านมีชีวิตกลับไป พวกนางจะต้องดีใจมากแน่ ๆ”ร่างกายของพี่สี่กับพี่เจ็ดอ่อนแอมาก อีกทั้งยังถูกเฮ่อจือหร่านฉีดยาระงับประสาทเข้าไป หลังจากตื่นขึ้นมาก็รู้สึกง่วงนอนตลอดเวลาหากไม่ใช่เพราะการได้พบพี่น้องแท้อีกครั้ง พวกเขาคงทนไม่ไหวได้นานขนาดนี้ตอนนี้สองพี่น้องได้พูดคุยกันมามากมาย จึงเริ่มรู้สึกลืมตาไม่ขึ้นโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นยืน “พี่สี่ พี่เจ็ด พวกท่านพักผ่อนสักครู่ ข้าจะให้ซุ่นจือเข้ามาเฝ้าดูแลพวกท่าน”
พี่ชายทั้งสองก็รู้สึกเห็นใจน้องชายกับน้องสะใภ้ที่ต้องล าบาก จึงรับค าและให้พวกเขากลับไปพักผ่อนเช่นกันตอนนี้ในห้องของพวกเขามีหลานเอ๋อร์และอวี่เอ๋อร์อาศัยอยู่ ทั้งคู่จึงตรงไปยังมุมลับหลังเรือน แล้วแอบเข้าไปในพื้นที่มิติแม้โม่จิ่วเยี่ยจะกังวลเรื่องของพี่ชาย แต่ก็ไม่ลืมเรื่องที่ภรรยาไม่พอใจเมื่อเข้าพื้นที่มิติ เขาก็ดึงคนเข้ามาในอ้อมกอด“หร่าน
