โม่หยวนเช่อก าลังจมอยู่กับความคิดแสนหดหู่ของตัวเอง เขาเพิ่งนึกได้และหันไปมองเฮ่อจือหร่านไม่ว่าอารมณ์ความรู้สึกของเขาในตอนนี้จะตกต ่าเพียงใดมารยาทที่ได้รับการอบรมมาตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้ถูกละเลย เขาพยายามพยักหน้าให้เฮ่อจือหร่านเล็กน้อย“น้องสะใภ้เก้า ขอบคุณเจ้ามาก”เฮ่อจือหร่านตอบกลับเขาด้วยการท าความเคารพ“พี่เจ็ดวางใจได้ ร่างกายของท่านและพี่สี่ ข้าสามารถรักษาให้หายได้”โม่หยวนเช่อไม่รู้ว่าน้องสะใภ้เก้ามีความสามารถอะไรกันแน่ แต่เมื่อครู่น้องเก้าก็ได้บอกแล้วว่ากู่หุ่นเชิดที่เขาและพี่สี่ถูกวางยานั้นนางเป็นคนแก้ไขให้ ชัดเจนว่าความสามารถของนางนั้นไม่ธรรมดาเลยเมื่อมีความหวัง ใครบ้างที่จะอยากมีชีวิตอยู่ในความสิ้นหวังกัน?“ถ้าอย่างนั้นต่อไปข้าก็ต้องรบกวนน้องสะใภ้เก้าแล้ว” โม่หยวนเช่อยังคงพูดอย่างสุภาพเช่นเคยเฮ่อจือหร่านรีบตอบทันที่ “พี่เจ็ดไม่ต้องเกรงใจหรอกเจ้าค่ะ พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน รบกวนอะไรกันเจ้าคะ”
ขณะพวกเขาก าลังพูดคุยกัน โม่ซิวเหยียนที่นอนอยู่ด้านในของเตียงก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาความรู้สึกแรกของเขาคือมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนอยู่ข้างตัวเมื่อเขาหันไปมองก็พบว่าเป็นคนที่มีบาดแผลเต็มตัวเหมือนกับตัวเองเนื่องจากทั้งสองนอนอยู่ในท่าเดียวกัน ท าให้โม่ซิวเหยียนมองเห็น โม่หยวนเช่อไม่ชัดนัก จึงจ าน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองไม่ได้ในทันที่โม่จิ่วเยี่ยเห็นพี่สี่ตื่นขึ้นมาจึงรีบพูดว่า “พี่สี่ พวกเราเพิ่งออกไ
