ปช่วยพี่เจ็ดกลับมาขอรับ”เมื่อได้ยินดังนั้น โม่ซิวเหยียนก็พยายามใช้ข้อศอกยันตัวขึ้นมาเพื่อมองคนที่อยู่ข้าง ๆโม่หยวนเช่อตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “พี่สี่ ข้าเอง”สองพี่น้องที่ต่างเผชิญเรื่องยากล าบากสบมองกันนานหลายอึดใจ ก่อนทั้งคู่จะกลั้นน ้าตาไว้ไม่อยู่โดยเฉพาะโม่หยวนเช่อ ในความทรงจ าของเขา พี่สี่ตายในสนามรบไปแล้วเมื่อครึ่งปีก่อน การที่ตอนนี้พี่สี่ยังมีชีวิตอยู่ได้ ช่างเป็นความเมตตาจากสวรรค์จริง ๆ
หากโม่จิ่วเยี่ยรู้ความคิดของเขา ชายหนุ่มคงจะบอกพี่ชายว่าความเมตตาจากสวรรค์ที่ไหนกัน ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของหร่านหร่านต่างหากหากไม่มีนาง ข้าเองก็คงกลายเป็นเพียงกองดินเหลืองไปแล้ว ไม่มีโอกาสได้ตามหาพี่ชายที่พลัดพรากและยังสามารถช่วยถอนพิษร้ายและรักษาพวกเขาให้หายได้คิดถึงตรงนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็อดพูดถึงความดีความชอบของภรรยาไม่ได้“พี่สี่ พี่เจ็ด การที่พวกเราพี่น้องยังมีชีวิตและได้มาอยู่พร้อมหน้ากัน ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของหร่านหร่าน หากไม่ใช่เพราะนาง ข้าคงถูกจักรพรรดิซุ่นอู่ลงโทษด้วยการโบยหนึ่งร้อยไม้ แม้จะไม่มีมือสังหารไล่ตามมาก็คงไม่มีชีวิตรอดมาถึงซีเป่ยได้”เป็นไปได้ด้วยว่าเขาอาจจะถูกปรมาจารย์ซือเหมิงคนนั้นจับตัวไปและถูกพิษกู่จุดนี้โม่ซิวเหยียนกับโม่หยวนเช่อต่างก็เคยได้ยินน้องชายพูดมาก่อน เพียงแต่ไม่ได้ละเอียดเท่าตอนนี้เท่านั้นพวกเขาเข้าใจนิสัยของน้องเก้าดี เขาไม่เคยพูดจาเหลวไหล เมื่อเขาบอกว่าเป
