็นความดีความชอบของน้องสะใภ้เก้า ก็ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน
หากร่างกายของพวกเขาขยับได้ แม้จะคุกเข่าลงต่อหน้าน้องสะใภ้เก้าเพื่อขอบคุณสักครั้งก็ไม่มากเกินไปแต่ต่อให้ไม่สามารถลุกขึ้นได้ การกล่าวค าขอบคุณอย่างจริงจังก็เป็นสิ่งจ าเป็นอย่างยิ่ง“น้องสะใภ้เก้า พี่สี่ขอขอบคุณเจ้าแทนคนสกุลโม่”“น้องสะใภ้เก้า ต่อไปนี้ในสกุลโม่ นอกจากท่านแม่แล้ว เจ้ามีอ านาจสูงสุด พี่เจ็ดจะฟังทุกอย่างที่เจ้าพูด”เมื่อได้รับค าขอบคุณจากพี่ชายทั้งสองผู้กล้าหาญเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกเขินอายนางรีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที่“พี่สี่ พี่เจ็ด ข้าเป็นสะใภ้ของสกุลโม่ สิ่งเหล่านี้เป็นหน้าที่ที่ข้าควรท าอยู่แล้ว พวกท่านคุยกับสามีข้าก่อนเถอะ ข้าจะออกไปเตรียมอาหารให้พวกท่าน”พูดจบ นางก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วหลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ก็รู้ความ พวกนางเห็นว่าคนในห้องมีเรื่องต้องพูดคุยกัน จึงยืนอยู่ไกล ๆ จากห้องด้วยระยะห่างนั้นประกอบกับเสียงพูดคุยในห้องที่ไม่ดังนัก แม้แต่โม่จิ่วเยี่ยที่มีวรยุทธ์ก็อาจจะไม่ได้ยิน
ด้วยเหตุนี้ เฮ่อจือหร่านจึงรู้สึกประทับใจพวกนางทั้งสองคนมากขึ้นยามนี้เวลาก็ดึกดื่นมากแล้ว อีกทั้งพวกนางก็เพิ่งสูญเสียเจ้านายที่รับใช้มานาน เฮ่อจือหร่านเข้าใจความรู้สึกของพวกนางในตอนนี้จึงไม่คิดจะสั่งให้พวกนางท าอะไรทันที่ ปล่อยให้ไปพักผ่อนในห้องของนางกับโม่จิ่วเยี่ยก่อนชั่วคราวเพราะอย่างไรเสียตอนกลางคืนพวกเขาก็ต้องไปพักอยู่ในพื
