จักรพรรดิหนานเจียง บุคคลบนเตียงก็เริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง เขาค่อย ๆ นั่งตัวตรงแล้วถามว่า “พระองค์หมายความว่า สายลับสองคนนั้นมีฝีมือเก่งกาจ ถึงขนาดสามารถขนของมากมายในห้องเก็บสมบัติของจวนรัชทายาทออกไปได้ในคราวเดียวหรือ?”หากเป็นในอดีตเขาอาจจะไม่เชื่อเรื่องเหลวไหลแบบนี้พูดถึงเรื่องที่ไกลออกไป ท้องพระคลังของต้าซุ่นก็ถูกขโมยจนหมดเกลี้ยงภายในคืนเดียว สุดท้ายโจรชั่วยังวางเพลิงที่นั่นอีกด้วยยังมีเรือนของนายอ าเภอคนหนึ่งของต้าซุ่นซึ่งถูกขโมยด้วยวิธีเดียวกันที่ส าคัญคือเมื่อคืนเขาได้เห็นกับตาว่าห้องหนังสือในคฤหาสน์ซือเหมิงก็ถูกขโมยของไปจนหมด ลูกศิษย์ที่เขาทิ้งไว้ล้วนตาย และโม่ซิวเหยียนก็ถูกช่วยออกไปน่าเสียดายที่เขามาพบช้าเกินไป คนร้ายก็วิ่งหายไปไหนต่อไหนแล้ว
หากเมื่อคืนเขาไม่ได้ไปที่คฤหาสน์ซือเมิงแต่อยู่ในเมืองหลวงหากจวนรัชทายาทมีเรื่องใหญ่โต เขาก็จะสามารถรีบไปตรวจสอบได้ทันเวลา ไม่เสียโอกาสที่ดีที่สุดในการหาเบาะแสจนถึงตอนนี้เดิมทีเขาก็โกรธเพราะเรื่องนี้อยู่แล้ว ตอนนี้จักรพรรดิหนานเจียงก็มาขอความช่วยเหลือจากเขาอีกเมื่อวิเคราะห์เรื่องเหล่านี้ร่วมกัน ปรมาจารย์ซือเหมิงก็รู้สึกว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับคนสกุลโม่ และตอนนี้เรื่องมันเกิดขึ้นในเมืองหลวงของหนานเจียงตอนที่สกุลโม่ถูกเนรเทศ พวกเขาเหลือบุรุษเพียงคนเดียวคือโม่จิ่วเยี่ยคนผู้นี้ช่างโชคดีจริง ๆ ไม่ว่าเขาจะใช้สติปัญญาหรือก าลัง ก็ไม่สามารถท าร้ายอีกฝ่าย
