วกเจ้าออกมาจากจวนรัชทายาทแล้ว”ได้ยินดังนั้น หลานเอ๋อร์ก็หันหลังวิ่งออกไปทันที่“ข้าจะกลับไป องค์หญิงยังอยู่ที่นั่น”เฮ่อจือหร่านก้าวไปขวางตรงหน้าประตูไว้ “องค์หญิงสี่สิ้นพระชนม์แล้ว พวกเจ้าคิดว่าถ้ากลับไป องค์รัชทายาทจะปล่อยพวกเจ้าไว้หรือ?”หลานเอ๋อร์พูดอย่างดื้อรั้น “พวกเราไม่ต้องการให้ใครปล่อยพวกเราแค่อยากอยู่เคียงข้างองค์หญิงเท่านั้น”ตอนนี้เฮ่อจือหร่านไม่อาจบอกได้แล้วว่าพวกนางจงรักภักดีหรือโง่เขลากันแน่
นางพยายามโน้มน้าวอย่างจนปัญญา “ชัดเจนว่าองค์หญิงสี่ถูกรัชทายาทแห่งหนานเจียงสังหาร พวกเจ้าไม่อยากแก้แค้นให้องค์หญิงบ้างหรือ?”“แก้แค้น?” หลานเอ๋อร์หัวเราะขื่น ราวกับเยาะเย้ยตัวเอง “พวกเราสองคนเป็นแค่สตรีอ่อนแอ จะช่วยองค์หญิงแก้แค้นได้อย่างไร?”“พวกเจ้าส่งข่าวไปให้จักรพรรดิซุ่นอู่ทราบได้ ธิดาของเขาสิ้นชีวิตแล้ว พระองค์จะไม่สนใจจริง ๆ หรือ” เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะพยายามโน้มน้าวให้ทั้งสองล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าตัวตายถ้าท าไม่ส าเร็จ นางก็จะไม่บังคับ อย่างไรเสียนางก็ท าเต็มที่แล้วใครจะรู้ว่าค าพูดของนางไม่เพียงไม่ท าให้หลานเอ่อร์เปลี่ยนใจแต่อีกฝ่ายกลับท าให้สีหน้าผิดหวังของนางหนักอึ้งขึ้นอีกหลายส่วน“หลังจากองค์หญิงถูกรัชทายาทหนานเจียงพาตัวไปที่นั่น พวกเราก็พยายามส่งจดหมายไปยังเมืองหลวงหลายครั้งแล้ว แต่มันก็เหมือนกับการโยนหินลงทะเล”เฮ่อจือหร่านเลิกคิ้ว “หรือว่าจดหมายของพวกเจ้าส่งไปไม่ส าเร็จ?”ห
