องค์หญิงสี่ส่ายหน้า“ไม่ได้ ถึงแม้พวกนางจะกลับไปต้าซุ่นก็ไม่มีบ้านให้กลับ ข้าอยากให้พวกนางติดตามเจ้าไป”คราวนี้แม้จะโม่จิ่วเยี่ยเชื่องช้าแต่ก็เข้าใจแล้ว“สกุลโม่ของข้ามีธรรมเนียม บุรุษไม่อาจรับอนุภรรยา ยิ่งไปกว่านั้น ชาตินี้ข้ารักภรรยาเพียงคนเดียว ค าขอของท่านยากเกินไป ขออภัยที่ข้าไม่อาจตอบรับได้”ไม่เพียงโม่จิ่วเยี่ยไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ แต่สาวใช้ทั้งสองคนก็คัดค้านจากก้นบึ้งของหัวใจ“องค์หญิง ไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะ พวกเราไม่ว่าเป็นตายก็จะอยู่เคียงข้างท่าน”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ใช่คนโลเล แต่เมื่อเจอเรื่องเช่นนี้ ในใจนางก็อดรู้สึกขมขื่นไม่ได้นางมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา ความไม่พอใจในดวงตาไม่อาจปกปิดได้ฝ่ามือของโม่จิ่วเยี่ยเริ่มมีเหงื่อซึม เขาโกรธที่องค์หญิงส่งหญิงสาวมาให้เขาไม่เลือกหน้า และยิ่งกังวลว่าภรรยาจะโกรธเคืองเขาเพราะเรื่องนี้
เพื่อให้องค์หญิงสี่ล้มเลิกความคิดนี้ เขาจึงจงใจพาเฮ่อจือหร่านมาข้างเตียง“นี่คือภรรยาของข้า บุตรสาวของเสนาบดีเหอ ตลอดชีวิตของข้าโม่จิ่วเยี่ยจะรักนางเพียงคนเดียว”ตอนนี้จิตใจขององค์หญิงสี่เริ่มสับสนแล้ว แต่สมองของนางยังคงท างานอยู่นางรู้ว่าบุรุษสกุลโม่ไม่รับอนุภรรยา หากไม่ใช่เพราะนางใกล้สิ้นใจ ก็คงไม่คิดหาวิธีเช่นนี้เพื่อจัดการกับสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ทั้งสององค์หญิงสี่พยายามท าให้ตัวเองมีสติ แล้วหันไปมองเฮ่อจือหร่าน“ข้า…ขอร้องเจ้า พาพวกนางไปด้วยเถอะ ในอนาคต
