หลืออีกไม่เกินหนึ่งในสี่ชั่วยามนี้ หากมีอะไรจะพูดก็รีบพูดเถอะ”เข็มเหล่านี้ได้ผลดีมาก การหายใจขององค์หญิงสี่สงบลงอย่างเห็นได้ชัดหลานเอ๋อร์และสาวใช้อีกคนรีบคุกเข่าลงข้างเตียง ร้องไห้พลางจับมือนาง “องค์หญิง ท่านไปอย่างสบายใจเถอะเจ้าค่ะ ข้ากับอวี่เอ๋อร์จะอยู่เป็นเพื่อนท่าน จะไม่ปล่อยให้ท่านต้องเดียวดาย”องค์หญิงสี่บีบมือสาวใช้ทั้งสองแน่น“ไม่ ข้าไม่อนุญาตให้พวกเจ้าท าแบบนั้น”พูดจบ นางก็พยายามมองไปทางโม่จิ่วเยี่ยด้วยความยากล าบาก“โม่จิ่วเยี่ย ข้าขอร้องเจ้าสักเรื่องได้หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านเข้าใจองค์หญิงสี่ทันที่ นางมองโม่จิ่วเยี่ยด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เหมาะสม นางคงจะพูดว่าดอกท้อของคุณชายเก้ามาแล้ว…โม่จิ่วเยี่ยไม่มีความคิดมากมายเหมือนภรรยาของเขา ถึงตอนนี้เขาคิดจริง ๆ ว่าองค์หญิงสี่คงมีเรื่องส าคัญจะขอร้อง
อย่างเช่น ให้ไปแจ้งสาเหตุการตายที่แท้จริงของนางให้จักรพรรดิซุ่นอู่ทราบเมื่อองค์หญิงสี่เห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คัดค้านค าพูดของนาง จึงค่อย ๆ เอ่ยปาก“สาวใช้สองคนนี้ของข้า คนหนึ่งชื่ออวี่เอ๋อร์ อีกคนชื่อหลานเอ๋อร์ พวกนางรับใช้ข้ามาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าพวกเราจะเป็นนายบ่าว แต่ก็รักกันเหมือนพี่น้อง ข้าไม่อยากให้พวกนางต้องตายในดินแดนต่างถิ่นที่ไร้ซึ่งน ้าใจเช่นเดียวกับข้า”“ไม่…องค์หญิง พวกเราจะติดตามท่านไป ไม่ว่าท่านจะไปที่ใดพวกเราก็จะตามไปด้วย”สาวใช้ทั้งสองคนพร้อมจะตายต
