หลานเอ๋อร์ก็แสดงความเกลียดชังอย่างชัดเจน“สนมเซียวได้รับความโปรดปรานมาก นางย่อมต้องอยู่ใกล้ชิดองค์รัชทายาทมากที่สุด”
ก่อนจะมา พวกเขาตัดสินจากเสียงดนตรีและการเต้นร าว่าเรือนขององค์รัชทายาทอยู่ที่ใด และได้สังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียดแล้วไม่ไกลจากด้านหลังเรือนขององค์รัชทายาท มีสถานที่ซึ่งดูหรูหรายิ่ง ดูท่าคงจะเป็นที่พ านักของสนมเซียวแน่นอนหลังจากการสนทนาเพียงสั้น ๆ นี้ โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้ร้อนใจเหมือนเมื่อครู่แล้วเขาถามด้วยน ้าเสียงหนักแน่นว่า “ขอถามองค์หญิงสี่ หมอผีที่พาพี่เจ็ดของข้ามาที่นี่ หน้าตาเป็นอย่างไร?”องค์หญิงสี่นึกทบทวนแล้วตอบ “เขาสวมหมวกคลุม ข้าไม่ได้เห็นใบหน้าเขา รู้แค่ว่าเขาเป็นบุรุษ รูปร่างค่อนข้างผอม”โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าองค์หญิงสี่ไม่ได้ตั้งใจปิดบังอะไร เมื่อนางบอกว่าไม่เห็นใบหน้า ก็คงไม่ได้เห็นหน้าจริง ๆเฮ่อจือหร่านมองหญิงสาวผู้น่าสงสารบนเตียง หากนางมีวิธีก็คงจะช่วยเหลืออักฝ่ายแล้ว เพราะอย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงคนหนุ่มสาวอายุยี่สิบกว่า ๆ และไม่เคยท าผิดอะไรต่อคนสกุลโม่น่าเสียดายที่ร่างกายของนางถึงขีดจ ากัดแล้ว หวังว่าชาติหน้านางจะได้ไปเกิดในครอบครัวที่ดี เป็นหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่มีความสุข
ในตอนนั้นเอง องค์หญิงสี่รู้สึกว่ามีลมค้างอยู่ในล าคอ ขึ้นไม่ได้ลงไม่ได้ และเฮ่อจือหร่านก็เห็นว่านางยังอยากจะพูดอะไรต่อดังนั้นจึงรีบเข้าไปฝังเข็มหลายจุด“องค์หญิงสี่ ท่านมีเวลาเ
