งบุตรมาแล้วไม่ต ่ากว่าสามครั้ง ท าให้ร่างกายบอบช ้าอย่างหนักประกอบกับความกังวลที่มากเกินไป เกรงว่าภายในคืนนี้อีกฝ่ายก็คงไม่รอดนางมองสาวใช้ที่เศร้าสร้อย แล้วไหวไหล่อย่างหมดหนทาง “ท่านก็อาการของพระชายาแล้ว ถ้าไม่เชื่อข้า ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้”แม้จะพูดแบบนั้น แต่เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้คิดจะจากไปเพราะนางคิดว่า รัชทายาทหนานเจียงสามารถพาองค์หญิงสี่มาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้ อีกฝ่ายก็คงจะละทิ้งการแต่งงานระหว่างราชวงศ์ต้าซุ่น และไม่สนใจชีวิตของนางอีกต่อไปแล้วสาวใช้ที่เพิ่งออกไปรายงานรัชทายาทเมื่อครู่นี้คงจะกลับมามือเปล่า เมื่อถึงเวลานั้น พวกนางก็ต้องฝากความหวังสุดท้ายไว้กับเฮ่อจือหร่านเอง
ทุกอย่างเป็นไปตามที่เฮ่อจือหร่านคาดการณ์ไว้ ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา สาวใช้ที่ไปรายงานองค์รัชทายาทก็กลับมา“พี่หลาน คนของรัชทายาทไม่ยอมให้ข้าเข้าไปเลย พวกเขายังบอกอีกว่าถ้าไปรบกวนความส าราญขององค์รัชทายาทก็จะลงโทษข้า”ยามนี้หลานเอ๋อร์ถึงกับตะลึงงันไปแล้วหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “หรือว่าองค์หญิงจะต้องสิ้นพระชนม์ที่หนานเจียงเช่นนี้หรือ?”หลังเสียงของนางขาดหาย สาวใช้ทั้งสองก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกัน ซ ้ายังพยายามจะไปเขย่าองค์หญิงสี่ให้ตื่นที่ข้างเตียงอีกเฮ่อจือหร่านเห็นเช่นนั้นจึงรีบห้ามปรามทั้งสองไว้“พระชายาก าลังจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว พวกเจ้าท าแบบนี้ เป็นเพราะคิดว่าพระชายาสิ้นใจช้าเกินไปหรือ?”หลานเ
