ซุ่นจือช่วยเตรียมอาหารให้เขา แต่ฝีมือการท าอาหารของซุ่นจือไม่ค่อยดีนัก อาหารที่ท าออกมาจึงแค่พอประทังหิวเท่านั้นโม่ซิวเหยียนร่างกายอ่อนแอ เขาไม่ค่อยอยากอาหารอยู่แล้วทานไปไม่กี่ค าก็หยุดตอนนั้นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมาถึงพอดี พวกเขาน าโจ๊กกับกับข้าวเล็ก ๆ น้อย ๆ มาด้วยโม่จิ่วเยี่ยป้อนอาหารให้พี่สี่อีกเล็กน้อย จากนั้นเฮ่อจือหร่านจึงมอบยาหลายชนิดที่เหมาะส าหรับพี่สี่ให้แก่ซุ่นจือ สั่งซุ่นจือป้อนยาให้เขาตามเวลาโม่ซิวเหยียนทานยาเสร็จแล้ว พอเห็นทั้งสองคนยังคงปลอมตัวอยู่ จึงถามว่า “น้องเก้า พวกเจ้ายังจะออกไปอีกหรือ?”วันนี้ร่างกายของโม่ซิวเหยียนอ่อนแอเกินไป สถานการณ์ในบ้านโม่จิ่วเยี่ยก็เพียงแค่บอกเรื่องการเนรเทศเท่านั้น รายละเอียดเหล่านั้นโม่ซิวเหยียนไม่รู้ เขาจึงไม่รู้จุดประสงค์แท้จริงที่มาหนานเจียงของโม่จิ่วเยี่ยหากพี่สี่ร่างกายแข็งแรง โม่จิ่วเยี่ยย่อมจะบอกเรื่องราวเหล่านี้กับเขา แต่สภาพของพี่ชายในตอนนี้ คงไม่สามารถรับความกระทบกระเทือนมากกว่านี้ได้ ดังนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงตั้งใจจะปิดบังเรื่องเหล่านี้ไว้ชั่วคราว
แน่นอนว่าในฐานะบุรุษสกุลโม่ เขามีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องเหล่านี้ โม่จิ่วเยี่ยจะบอกเขาหลังจากที่ร่างกายของพี่สี่ดีขึ้นแล้ว“พี่สี่ ข้ากับหร่านหร่านมาที่นี่เพื่อตามหาของสิ่งหนึ่ง เมื่อหาของสิ่งนั้นเจอแล้ว พวกเราจะกลับซีเป่ยด้วยกัน”โม่ซิวเหยียนไม่รู้ว่าน้องเก้าต้องการหาอะไร ถึงได้เดินท
