วเหยียนล้วนจำเป็นต้องเข้าไปในพื้นที่มิติก่อน
โม่ซิวเหยียนเห็นว่าน้องสะใภ้เก้ำไม่มีการเคลื่อนไหวอีก ความเคร่งเครียดของเขำจึงผ่อนคลายลงบ้ำงเขำหัวเราะเยาะตัวเองสองสามครั้ง แล้วพูดว่า “พี่สี่อย่ำงข้ากลายเป็นคนพิการไปแล้ว การได้เจอคนในครอบครัวตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอใจมาก ส่วนร่างกายของข้า ต่อให้เป็นเทพเซียนที่เก่งกำจที่สุดก็คงรักษำไม่ได้”ภายใต้แสงไฟฉำย เฮ่อจือหร่านเห็นได้ว่าในดวงตาของโม่ซิวเหยียนเต็มไปด้วยความผิดหวังชวนให้ใจสลายหากเป็นใครที่ถูกขังอยู่ในห้องมืดเช่นนี้ คงคิดถึงความตำยอยู่ทุกเมื่อ“พี่สี่ ท่านเชื่อข้าสิ ข้าจะต้องหาวิธีรักษำท่านให้หายแน่นอน”เมื่อได้ยินภรรยาพูดเช่นนั้น โม่จิ่วเยี่ยอดถำมต่อไม่ได้ “หร่านหร่าน เจ้ำสามารถรักษำร่างกายของพี่สี่ให้หายได้จริง ๆ หรือ?”เขำรู้ว่าภรรยามีฝีมือทำงการแพทย์สูง แต่สภำพของพี่สี่ไม่ใช่แค่อาการเจ็บป่วยธรรมดำขำที่หักนั้นมีโอกำสที่จะต่อกลับได้ แน่นอนว่าก็เป็นเพียงความน่ำจะเป็นเท่านั้น
พี่สี่หายตัวไปหลายปี คงจะบาดเจ็บที่ขำมานานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าบาดเจ็บรุนแรงแค่ไหน แค่พูดถึงยุคสมัยนี้ เขำก็ยังไม่เคยได้ยินว่าใครสามารถรักษำมันให้หายได้อีกทั้งเส้นเอ็นข้อมือของพี่สี่ก็ถูกตัดขำด ตำมความเข้าใจของโม่จิ่วเยี่ยแล้ว ก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจรักษำให้หายได้เช่นกัน
