ใหญ่กับคนอื่น ๆ ออกไปตรวจสอบนานขนาดนี้แต่ยังไม่กลับมา จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”“คงไม่หรอก ศิษย์พี่ใหญ่ฝึกฝนวิชำกู่คู่กำยแล้ว ถ้ำจำเป็นก็จะใช้มันเอาชีวิตรอดได้”“แต่พวกเขำออกไปนานมากแล้ว…”ยังพูดไม่ทันจบ คนที่กำลังสนทนาก็ได้ยินเสียงจากประตู“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกท่านออกไปไหนนานขนาดนี้?”“ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้ำไปพบยมบำลแล้ว” โม่จิ่วเยี่ยตอบติดตลก
เสียงนั้นแปลกหูสาหรับคนในห้องลับ ทุกคนหันไปมองที่ประตูพร้อมกันชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น กำลังกอดอกจ้องมองพวกเขำทุกคนล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบแมลงพิษของตนออกมา ตั้งท่ำระมัดระวังตัวขณะเดียวกัน คนที่ดูอายุมากกว่าก็เอ่ยปำกถำม “พวกเจ้ำเป็นใคร!”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคนผู้นั้น ไม่มีทีท่ำว่าจะตอบคนผู้นั้นเห็นท่ำไม่ดี จึงรีบเปิดจุกขวดในมือ ปล่อยแมลงพิษออกมาตัวหนึ่งแมลงพิษยังไม่ทันเข้าใกล้คนทั้งสอง มันก็เริ่มหนีกระเจิดกระเจิงคนอื่นเห็นเช่นนั้นก็เริ่มระแวดระวังทันที่ พร้อมกับปล่อยแมลงพิษของตัวเองออกมาโม่จิ่วเยี่ยยกปืนพ่นไฟขึ้น เล็งไปที่แมลงพิษและพ่นไฟออกมาเพียงพริบตำเดียว แมลงพิษทั้งสามตัวก็ถูกเผำจนกลายเป็นเถ้ำถ่านทั้งสามคนเห็นอย่ำงนั้นก็ตกตะลึง พวกเขำใช้แมลงพิษเป็นอย่ำงแรกที่เจอสถำนการณ์เช่นนี้
โดยเฉพำะแมลงพิษที่พวกเขำเลี้ยงดูมานาน จนถึงขั้นที่สามารถเชื่อมโยงจิตใจกับเจ้ำของได้แล้ว ตราบใดที่เจ้ำของตั้งใจควบคุม มันก็จะไม่ตำยง่ำย
