สีหน้าของหลินอันไม่เปลี่ยนแปลง สายตาจับจ้องไปยังฉู่อันที่ดูนอบน้อมอยู่เบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง แตกต่างจากใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ในใจของเขาตอนนี้ราวกับเห็นผี
เขาได้ยินคำว่าผู้บัญชาการระดับสูงจากปากของจางไห่อย่างชัดเจน
อะไรกันวะเนี่ย!? ฉู่อันไม่ใช่พันเอกหรอกหรือ!? ทำไมถึงสามารถผ่านการยืนยันตัวตนได้?
ในฐานะทหารผ่านศึก เขาย่อมรู้ดีว่าระบบยืนยันตัวตนชุดนี้เข้มงวดเพียงใด ไม่มีทางที่จะปลอมแปลงได้เลยแม้แต่น้อย
ที่แท้…การถอดรหัสที่พันเอกฉู่พูดถึง ก็คือการสแกนใบหน้างั้นหรือ? ใช้ตัวตนของเขาปิดกระบวนการทำลายตัวเองโดยตรงเลย!?
พลเอก...ตัวตนระดับนี้ ทั้งเขตสงครามหัวเซี่ยจะมีถึงสิบคนหรือไม่?
การสื่อสารด้วยพลังจิต:
“ฉู่อัน…แกกำลังเล่นอะไรอยู่?”
“แกกลายเป็นผู้บัญชาการระดับพลเอกไปตั้งแต่เมื่อไหร่!?”
“แล้วทำไมต้องแสดงท่าทีแบบนี้ออกมาด้วย?”
เมื่อเทียบกับตัวตนของฉู่อันแล้ว เขายิ่งประหลาดใจกับท่าทีที่ฉู่อันแสดงออกมาในตอนนี้ ราวกับว่าเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ส่วนตนเองเป็นผู้บังคับบัญชา
หลินอันไม่เคยใส่ใจกับสิ่งของจำพวกตัวตนหรือเกียรติยศเลยแม้แต่น้อย เขาก็ไม่เคยเรียกร้องให้ใครมาค้อมหัวให้ตนเอง ยกย่องตนเองเป็นผู้นำ อย่างท
