“พวกเจ้าเป็นใครกัน”ชายร่างเตี้ยกลับมีความกล้าหาญ แม้จะตกเป็นรองแต่กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อยคนที่ไม่รู้อาจคิดว่าเขายังมีไม้ตายอะไรอยู่ในมือโม่จิ่วเยี่ยแค่นเสียงเย็นชา เตะชายร่างเตี้ยอย่างแรง จุดประสงค์ก็เพื่อเตือนให้เขารู้ถึงสถานการณ์ของตัวเองการเตะครั้งนี้ถือว่าหนักไม่น้อย ชายร่างเตี้ยร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ในขณะเดียวกัน ในใจของเขาก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาโดนไร้สาเหตุขณะที่เขาก าลังจะถามอีกครั้งว่าท าไมอีกฝ่ายถึงจับตัวเขามา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายถูกอะไรบางอย่างที่หนักพุ่งชนอย่างแรงเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยมองเห็นชัดเจนมันคือข้าวปั้นน้อย!มันเห็นเจ้าของโกรธจัดจนเตะคนคนนั้น จึงอยากจะเข้ามาช่วยด้วยอีกแรงสถานการณ์ที่ควรจะเคร่งเครียด แต่พอเจ้าตัวน้อยเข้ามามีส่วนร่วม ก็ท าให้เฮ่อจือหร่านเกือบจะหลุดข าออกมา
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ข้าวปั้นน้อยจะมาซุกซน เฮ่อจือหร่านกลั้นยิ้มไว้แล้วส่งเจ้าตัวน้อยไปเล่นที่ป่าไผ่ชายร่างเตี้ยได้สติกลับมา นึกถึงตัวเองที่เป็นผู้ใช้กู่ชื่อดังแห่งหนานเจียง แต่กลับถูกเจ้าก้อนกลม ๆ ด าขาวตัวนี้มาดูหมิ่นในใจเขาพลันรู้สึกอยากด่าทอขึ้นมา แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบอันเย็นเยียบของโม่จิ่วเยี่ย เขาก็หมดความกล้าลงทันที่“พวก…พวกเจ้าคิดจะท าอะไรกันแน่?”โม่จิ่วเยี่ยมองเขาด้วยหางตา แล้วถามเสียงเย็น “เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับปรมาจารย์ซือเหมิงมา”“ไม่มีวัน เจ้าฆ่าข้าเส
