้นเท่านั้น”เมื่อได้ยินว่ากลไกอาจอยู่ที่พื้น โม่จิ่วเยี่ยรีบดึงนางไปอยู่ข้างหลังตัวเอง แล้วค่อย ๆ เดินไปตรวจสอบข้างหน้าอย่างระมัดระวังโม่จิ่วเยี่ยย่อตัวลงในระยะไม่ไกลจากจุดที่เฮ่อจือหร่านยืนเมื่อครู่นิ้วมือค่อย ๆ แตะพื้น แล้วเพิ่มแรงกดไม่นานนัก การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดชะงักเฮ่อจือหร่านถาม “พบอะไรหรือ?”
โม่จิ่วเยี่ยพูดเบา ๆ “ข้ารู้สึกว่าที่นี่มีบางอย่างไม่ถูกต้อง”เฮ่อจือหร่านย่อตัวลงอย่างระมัดระวังข้างกายโม่จิ่วเยี่ย ยื่นมือแตะเบา ๆ ตรงต าแหน่งที่เขาบอกแน่นอนดินตรงนั้นนุ่มกว่าจุดอื่นเล็กน้อยโม่จิ่วเยี่ยขุดดินออก และแล้วก็พบกับกลไกเหล็กซ่อนอยู่ด้านในส าหรับกลไกโบราณเฮ่อจือหร่านไม่ค่อยเข้าใจนัก“เป็นอย่างไรบ้าง แก้กลไกได้หรือไม่?”ถ้ากลไกนี้ควบคุมเพียงลูกธนูเหล่านั้นก็ยังดี พวกเขาแค่ไม่ไปเหยียบมันเข้าก็จะไม่เป็นปัญหา เฮ่อจือหร่านกังวลว่ากลไกนี้อาจมีประโยชน์อย่างอื่น จึงคิดว่าควรแก้ไขมันก่อนแล้วค่อยหาวิธีลงไปที่ก้นบ่อน ้าโม่จิ่วเยี่ยขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพัก แล้วเริ่มขุดดินต่อไป พยายามเปิดเผยกลไกควบคุมทั้งหมดออกมาเขาไม่กล้าประมาท ทุกการเคลื่อนไหวจึงระมัดระวังอย่างยิ่งเวลาผ่านไปประมาณครู่ใหญ่ โม่จิ่วเยี่ยก็ขุดดินรอบ ๆ กลไกนั้นออกมาจนส าเร็จ“นี่เป็นตัวควบคุมกลไก ตอนที่ข้าน าทหารบุกเข้าวังหลวงหนานเจียง ท้องพระคลังของพวกเขาก็ติดตั้งกลไกประเภทนี้ไว้”
“มีวิธีถอดออกหรือไม่” เฮ่อจือหร่านเหมือนจะร้อ
