เป็นเทศกาลที่น่ายินดี แต่เพราะข่าวที่โม่อวิ๋นเฟิงน ากลับมา ท าให้อารมณ์ของทุกคนดิ่งลงชั่วขณะโดยเฉพาะพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รอง เมื่อได้ยินว่าสามีของตนอาจยังมีชีวิตอยู่ ในใจก็รู้สึกสับสนปนเปไปหมดเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศการฉลองปีใหม่ของครอบครัว พวกนางจึงพยายามกลั้นน ้าตาที่เอ่อคลอไว้ไม่ให้ไหลออกมาและพวกนางก็สังเกตเห็นว่า สตรีคนอื่นไม่ทราบเรื่องนี้ มีเพียงน้องชายสามี น้องสะใภ้เก้า และแม่สามีเท่านั้นที่รู้พวกนางรู้สึกเกรงใจหากจะสอบถามจากน้องชายสามี เมื่อตัดสินใจเรื่องไปหนานเจียงแล้ว ทั้งสองจึงดึงตัวเฮ่อจือหร่านมาสอบถามเมื่อเรื่องนี้ถูกพูดถึงอย่างเปิดเผยแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงบอกทุกสิ่งที่นางรู้ให้กับพี่สะใภ้ทั้งสองฟัง
ส่วนการคาดเดาความเป็นไปได้ที่นางและโม่จิ่วเยี่ยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว เฮ่อจือหร่านไม่ได้เอ่ยถึง นางไม่กล้าให้ความหวังกับพี่สะใภ้ทั้งสองมากเกินไปกับเรื่องที่ยังไม่อาจยืนยันได้แน่ชัดหากพี่ใหญ่และพี่รองไม่อยู่แล้วจริง ๆ พี่สะใภ้ทั้งสองคนก็คงจะผิดหวังมากพอได้รู้รายละเอียดมากขึ้น น ้าตาของพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งสองคนกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น พอร้องไห้จนพอใจแล้วก็คุกเข่าลงกับพื้น อธิษฐานขอให้สามีพวกนางยังมีชีวิตอยู่…เฮ่อจือหร่านก็ไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร บางทีการร้องไห้ออกมาอาจจะเป็นวิธีระบายความรู้สึกที่ดีที่สุดนางค่อย ๆ ถอยออกไปจากห้องของพี่สะใภ้ แ
