่นออกไปไม่รู้ตัวไม่นานก็ได้ยินเสียงของโม่ชูหานที่ฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อย “พี่สามในที่สุดท่านก็กลับมา ถ้าท่านไม่กลับมา ข้ากับจิ่วเยี่ยก็ตั้งใจจะออกไปตามหาท่านพรุ่งนี้แล้ว”โม่อวิ๋นเฟิงดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ยังดูมีชีวิตชีวา“ระหว่างทางเจอเรื่องบางอย่างท าให้ล่าช้า ไม่เช่นนั้นคงกลับมาตั้งแต่วันก่อนแล้ว”เหล่าสตรีที่อยู่ในห้องนอกจากฮูหยินผู้เฒ่ากับเฮ่อจือหร่านแล้วทุกคนต่างงุนงง
เมื่อครู่โม่ชูหานพูดว่าอะไรนะ?พี่สาม?เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด พวกพี่สะใภ้รวมถึงโม่หานเยี่ยต่างพากันออกมาเฮ่อจือหร่านพยุงแม่สามีที่ตัวสั่นเพราะความตื่นเต้นเดินตามหลังในทันทีที่ทุกคนเห็น สีหน้าของพวกเขาก็แตกต่างกันออกไปนอกจากคนที่รู้เรื่องอยู่แล้ว บรรดาสะใภ้ต่างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อสะใภ้รองยิ่งแสดงท่าทางเกินจริง ถึงขั้นหยิกสะใภ้สี่ที่อยู่ข้าง ๆ“น้องสะใภ้สี่ เจ้าเจ็บหรือไม่?”สะใภ้สี่พยักหน้ามึนงง “อืม เจ็บมาก”“แสดงว่าข้าไม่ได้ตาฝาดสินะ…” สะใภ้รองพึมพ าในตอนนี้ สะใภ้สามไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว นางโผเข้าไปกอดโม่อวิ๋นเฟิง“ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็กลับมา ข้านึกว่าจะต้องเสียท่านไปอีกแล้ว… ฮือ ๆ ๆ …”โม่อวิ๋นเฟิงยกมือโอบกอดภรรยาพลางปลอบเบา ๆ “อย่าร้องเลยข้ากลับมาแล้วไม่ใช่หรือ?”
สะใภ้สามยังคงร ่าไห้สะอึกสะอื้น ส่วนสตรีคนอื่นต่างรุมล้อมแม่สามี ถามว่าพี่สามฟื้นคืนชีพตั้งแต่เมื่อไหร่ฮูหยินผู้เฒ่าถูกกลุ่มลูกสะ
