พี่ห้ำก็ทำตำมที่นางบอกจริง ๆ ทันทีที่รู้สึกไม่สบำย เขำก็จะพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หวนคิดถึงอดีตอย่ำงไรก็ตำม สถำนการณ์วันนี้แตกต่ำงจากที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง โม่จงหยวนเพียงนึกถึงเรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับการวาดภำพเทพเจ้ำเตำไฟ หัวสมองของเขำก็เริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้งอาการปวดหัวครั้งนี้แตกต่ำงจากครั้งก่อน ๆ ปกติแล้วอาการปวดจะค่อยเป็นค่อยไป แต่วันนี้แค่เขำนึกถึงภำพของเทพเจ้ำเตำไฟ ในหัวของเขำก็เจ็บปวดราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆความเจ็บปวดนี้ทำให้โม่จงหยวนรับมือไม่ทัน ใบหน้ำหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดฮูหยินผู้เฒ่ำเห็นบุตรชายเป็นเช่นนั้น จึงรีบถำมด้วยความเป็นห่วง “จงหยวน เจ้ำปวดหัวอีกแล้วหรือ?”พวกพี่สะใภ้ก็มองเขำด้วยความตกใจ เพราะสภำพของโม่จงหยวนในยามนี้น่ำกลัวมาก ๆเส้นเลือดบนหน้ำผำกของเขำปูดโปน แม้จะเป็นเช่นนั้น โม่จงหยวนก็ยังพยายามพูดอย่ำงยากลาบำกเพื่อไม่ให้มารดำและเหล่ำสตรีในบ้ำนเป็นกังวล “ข้าไม่เป็นไร”
โม่จงหยวนพยายามจะไม่นึกถึงภำพของเทพเจ้ำเตำไฟอีก แต่ศีรษะของเขำก็ยังคงปวดจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่พี่สะใภ้รองวิ่งออกไปข้างนอกอย่ำงตื่นตระหนก “ข้าจะไปเรียกน้องสะใภ้เก้ำมา”เฮ่อจือหร่านถูกพี่สะใภ้รองลากเข้ามา ภำพที่เห็นตรงหน้ำคือโม่จงหยวนกำลังกุมศีรษะด้วยมือทั้งสอง ร่างกายของเขำสั่นเทำด้วยความเจ็บปวดเฮ่อจือหร่านไม่รอช้ำ รีบหยิบเข็มเงินออกมาจากอกเสื้อ แทงลงบนจุดฝังเข็มหลายจุดของโม่จงหยวนไม่นานโ
