ม่จงหยวนก็สงบลงและหลับไปฮูหยินผู้เฒ่ำเพิ่งเห็นสภำพเช่นนี้ของบุตรชาย นางยังตกใจไม่หายจึงถำมด้วยเป็นความห่วง“สะใภ้เฮ่อ พี่ห้ำของเจ้ำเป็นอย่ำงไรบ้ำง”จากสภำพของโม่จงหยวนในตอนนี้ การจับชีพจรเพียงอย่ำงเดียวคงไม่สามารถวินิจฉัยได้“ท่านแม่ ข้าต้องตรวจอาการของพี่ห้ำเพิ่มเติม ข้าจะเรียกสามีข้ามาช่วย”แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักที่นางเรียกโม่จิ่วเยี่ยมาก็เพื่อช่วยช่วยปิดบัง แล้วพำโม่จงหยวนเข้าไปในพื้นที่มิติ
โม่จิ่วเยี่ยกำลังรับวัสดุก่อสร้ำงที่มาส่งอยู่ตรงเชิงเขำ พอเห็นภรรยามาหา เขำจึงวางงำนในมือแล้วเดินเข้าไป“หร่านหร่านมีอะไรหรือ?”เฮ่อจือหร่านดึงโม่จิ่วเยี่ยเอาไว้ “กลับบ้ำนกับข้าก่อน ตอนนี้พี่ห้ำอาการไม่ค่อยดี ข้าตั้งใจจะพำเขำเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อตรวจอาการ”ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก โม่จิ่วเยี่ยก็รู้ว่าภรรยาเรียกเขำกลับไปเพื่ออะไรท่ำมกลางสายตำของผู้คนในหมู่บ้ำน โม่จิ่วเยี่ยไม่สะดวกจะใช้วิชำตัวเบำ สองสามีภรรยาจึงจับมือกันวิ่งกลับไปอย่ำงรวดเร็วเมื่อเข้ามาในห้อง ไม่ว่าคนอื่นจะสงสัยเหตุผลที่ไม่ให้พวกเขำเข้าไปด้วย แต่โม่จิ่วเยี่ยก็ไล่ทุกคนออกไปเขำปิดประตูห้องแล้วพยักหน้ำให้เฮ่อจือหร่านเล็กน้อยเฮ่อจือหร่านพำโม่จงหยวนมาโผล่ในพื้นที่มิติ หลังจากตรวจสอบอย่ำงรวดเร็ว นางก็กลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ำยินดีโม่จิ่วเยี่ยเห็นสีหน้ำของนางก็อึ้งไปชั่วขณะ รีบถำมว่า “หร่านหร่าน ความทรงจำของพี่ห้ำจะกลับคืนมาแล้วใช่หรือไ
