การแบบนี้หลังตื่นขึ้นมาเฮ่อจือหร่านก้ำวเข้าไปหมายจะจับชีพจรของพี่ห้ำ แต่เขำกลับกุมหัวตนเองแน่นไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยโม่จิ่วเยี่ยจับแขนข้างหนึ่งของเขำอย่ำงแรงเพื่อดึงออกจากศีรษะเฮ่อจือหร่านฉวยโอกำสนั้นวางนิ้วลงบนชีพจรของพี่ห้ำ“ชีพจรของพี่ห้ำปกติ”ไม่เพียงปกติ แต่ยังแข็งแรงมากด้วย
“แต่ท่ำทำงของเขำเหมือนยังปวดหัวอยู่เลยนะ” โม่จิ่วเยี่ยถำมเฮ่อจือหร่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าสงสัยว่าพี่ห้ำคงจะนึกถึงความทรงจำที่เลวร้ำยบำงอย่ำง ถึงได้เป็นเช่นนี้”ความทรงจำที่เลวร้ำยหรือ?ตำมความเข้าใจของคนสกุลโม่ โม่จงหยวนเป็นคนอารมณ์ดีและก่อนที่เขำจะ “เสียชีวิตในสงคราม” ก็ไม่เคยเจอเรื่องเลวร้ำยอะไรหรือว่าจะเป็นภำพตอนที่เขำ “เสียชีวิตในสงคราม”?หรืออาจจะถูกจับเป็นเชลยและอาจถูกทรมานอย่ำงโหดร้ำย?ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคำดเดำของทุกคน คำตอบที่แท้จริงมีเพียงโม่จงหยวนเท่านั้นที่รู้เมื่อเผชิญกับพี่ห้ำที่เป็นเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกหมดปัญญำคนที่แข็งแรงดีอยู่แล้ว นางคงไม่อาจฝังเข็มให้เขำสลบไปได้ ซึ่งมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้ว ไม่มีใครสามารถลบล้ำงได้ การก้ำวข้ามปีศำจในใจต้องพึ่งตัวเองเท่านั้นนอกจากนี้ยังมีอีกวิธีหนึ่งคือการปลุกเขำให้ตื่นด้วยคนที่เขำรักแน่นอนว่าคนที่เขำรักนั้นหมายถึงบุคคลที่เขำเห็นว่าสาคัญที่สุดในชีวิต
