ับว่าเพียงพอแล้วแม้ว่าจากการตรวจสอบจะพบว่าเลือดคั่งในศีรษะของพี่ห้ำถูกดูดซึมไปหมดแล้ว แต่เฮ่อจือหร่านก็ยังไม่กล้ำวางใจมากเกินไปนางจ้องมองคนที่นอนหลับตำอยู่บนเตียงตลอดเวลา หวังเพียงว่าเมื่อพี่ห้ำตื่นขึ้นมา ทุกอย่ำงจะเป็นไปตำมที่นางคำดหวังไว้หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม โม่จงหยวนก็ลืมตำขึ้นแต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องประหลาดใจที่ทุกคนรอคอย แต่เป็นสีหน้ำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของโม่จงหยวนฮูหยินผู้เฒ่ำไม่เข้าใจสถำนการณ์ จึงเข้าไปถำมเบำ ๆ ว่า “จงหยวน เจ้ำไม่สบำยตรงไหนหรือ”ตอนนี้โม่จงหยวนมองออกไปไกล ไม่ตอบคำถำมของมารดำสักนิด ความคิดของเขำจมอยู่ในความเจ็บปวดของอดีตทั้งหมด
เขำจำได้ว่าตอนนั้น เขำนาคนไปไล่ล่ำศัตรูที่เหลือรอดจากแดนใต้ แต่กลับพลัดหลงเข้าไปในหุบเขำที่อีกฝ่ำยซ่อนตัวอยู่เขำเห็นคนของตนเองตำยอย่ำงทรมานท่ำมกลางลูกธนูที่ยิงมาไม่หยุด จากนั้นม้ำศึกที่เขำขี่อยู่ก็เกิดควบคุมไม่ได้อย่ำงกะทันหัน…นึกถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว โม่จงหยวนก็เอามือกุมศีรษะอีกครั้ง ไม่อยากนึกถึงอดีตอันเลวร้ำยนั้นอีกแต่ยิ่งเขำพยายามหลีกหนี ภำพเหล่านี้ก็ยิ่งปรากฏขึ้นมา จนทำให้เขำไม่อาจหลีกเลี่ยงมันได้“หร่านหร่าน พี่ห้ำเป็นอะไรไปกันแน่” โม่จิ่วเยี่ยถำมภรรยาอย่ำงร้อนใจเมื่อเห็นอาการของพี่ห้ำ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกสับสนเช่นกันผลการตรวจสอบจากอุปกรณ์ที่ทันสมัยในพื้นที่มิติของนางนั้นไม่น่ำจะผิดพลาด แล้วทำไมพี่ห้ำถึงแสดงอา
