บ้านเรือนในสมัยโบราณอยู่ใกล้กันมากและไม่มีการกั้นเสียงเฮ่อจือหร่านกลัวว่าจะส่งเสียงดังแล้วถูกคนในบ้านล้อเลียนในตอนเช้า จึงรีบดึงโม่จิ่วเยี่ยเข้าพื้นที่มิติไปด้วยกันนึกถึงกลิ่นควันและน ้ามันที่ติดตัวอยู่ เฮ่อจือหร่านจึงเข้าไปในห้องอาบน ้าอีกครั้งเพื่อช าระร่างกายวันนี้โม่จิ่วเยี่ยติดตามภรรยาเป็นพิเศษ นางไปไหนเขาก็ตามไปด้วย แถมยังบอกว่าภรรยาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เขาจึงอยากจะปรนนิบัติรับใช้ตอนอาบน ้า…เมื่ออยู่ต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านก็เหมือนกระต่ายน้อยที่เจอหมาป่าตัวใหญ่ เผลอแป๊บเดียวก็ถูกเขาโอบกอดไว้แนบอก ตามด้วยรสจูบที่มาอย่างกะทันหันพาให้นางตั้งตัวไม่ทันท่ามกลางเสียงน ้าไหลในห้องอาบน ้า ริมฝีปากและลิ้นพันเกี่ยวท าให้สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ร่างกายทั้งหมดถูกโม่จิ่วเยี่ยควบคุมไม่นานนางก็เริ่มตอบสนอง เงยคอระหงขึ้นรับจูบอันดุดันของเขาผ่านไปสักพักโม่จิ่วเยี่ยจึงปล่อยนาง เฮ่อจือหร่านรู้สึกเหมือนตัวเองเกือบจะหายใจไม่ออก
ขณะที่นางก าลังหอบหายใจ โม่จิ่วเยี่ยก็คว้าผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ข้าง ๆ มาหุ้มร่างกายของเฮ่อจือหร่าน แล้วอุ้มนางตรงไปยังห้องนอน…หลังจากค ่าคืนอันแสนหวานผ่านไป ผลลัพธ์ที่ได้คือเฮ่อจือหร่านตื่นสายอีกครั้งพี่สะใภ้ทุกคนเหมือนจะคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว ทุกครั้งที่นางเดินออกจากห้องในตอนกลางวัน สายตาของทุกคนก็จะพร้อมใจมองหน้าท้องของนางโดยไม่ได้นัดหมายเฮ่อจือหร่านรู้ส
