“ผู้อำนวยการจาง…”
“คุณไปกับพวกเราเถอะครับ..”
เติ้งเสียงพาภรรยาเดินมาอยู่ข้างกายจางไห่ด้วยแววตาที่ซับซ้อน ไม่รู้จะพูดอะไรดี จากตอนแรกที่ขาดสติ จนถึงตอนนี้ที่ความรู้สึกปนเปกันไปหมด เขายากที่จะอธิบายได้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่
“พวกคุณไปเถอะ…”
จางไห่โบกมือ สายตาจับจ้องอยู่ที่จอภาพอย่างสงบนิ่ง เขาได้ละเมิดหลักการของตนเองแล้ว แต่เขายังอยากจะซื่อสัตย์ต่อความเชื่อของตนเอง
บนจอภาพ ชายผู้ควบคุมกระบี่บินดูเหมือนกำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับอสูรกาย ใช้กระบวนท่าจนหมดสิ้น แต่ก็ทำอะไรอสูรกายตนนั้นไม่ได้ ส่วนหมีดำที่เดิมทีสามารถต้านทานอสูรกายได้ กำลังหลบรักษาตัวอยู่ที่มุมห้อง
นอกจากเขากับเติ้งเสียงแล้ว ไม่มีใครมองจอภาพอีกต่อไป ไม่มีความหวัง กระทั่งหลายคนรู้สึกว่ากลุ่มคนจากภายนอกเหล่านี้ช่างโง่เขลาสิ้นดี
เหยาหมิงหยวนหยิบอาหารที่เก็บห่อไว้อย่างดีขึ้นมา สายตาระแวดระวังพากลุ่มคนมองไปยังเติ้งเสียง เขาหันศีรษะไปเล็กน้อย กระซิบกับคนข้างหลังอย่างดูแคลน
“เห็นไหม…เจ้านั่นยังลังเลอยู่เลย”
“ถ้าพวกคุณตามมันไป ถึงข้างนอกแล้วตายยังไงก็ไม่รู้ตัวหรอก”
…
จางไห่ไม่สนใจคนสองกลุ่มที่แตกแยกกัน เพียงแค่ป้อนคำสั่งสุดท้ายอย่างเงี
